W początkach mojej kariery jeszcze za czasów studenckich myślałem, że wystarczy być inteligentnym i mieć dużą wiedzę, aby osiągnąć coś w życiu. Dzisiaj, po kilkunastu latach pracy zawodowej, muszę przyznać, że najważniejsze czego się nauczyłem i pomogło mi to we własnym rozwoju, jest związane z emocjami. Jedną z chyba najważniejszy rzeczy, które udało mi się osiągnąć to samoświadomość. Wiedzę o tym, jak reaguję na różne zdarzenia, co mnie motywuje, a z czym się absolutnie nie zgadzam. Chcesz wiedzieć, jak się dowiedzieć takich rzeczy o sobie? Tak? To zapraszam Cię dalej.

Samoświadomość podsumowanie.

W artykule chcę ci zaprezentować wskazówki i praktyczne narzędzia, które pomogą ci w rozwijaniu swojej samoświadomości. Moim zdaniem kluczowej kompetencji każdego lidera. Mam nadzieję, że tak jak ja, dzięki tym technikom i metodom poznasz samego siebie lepiej i będzie efektywniej przewodził swoim ludziom.

Samoświadomość dla liderów.

W dzisiejszym dynamicznym świecie biznesu, gdzie zmiany są jedyną stałą, liderzy stają przed wyzwaniem nie tylko zarządzania zespołami i projektami, ale także zarządzania sobą. Ponadto samoświadomość, choć często pomijana w tradycyjnych modelach zarządzania, okazuje się kluczowym elementem efektywnego przewodzenia. W związku z tym nasuwa się pytanie: Dlaczego zatem każdy lider powinien rozwijać w sobie samoświadomość?

Lepsze rozumienie własnych emocji:

Samoświadomość pozwala liderom na rozpoznanie własnych emocji i ich wpływu na decyzje oraz zachowanie. Zrozumienie, jak emocje wpływają na nasze działania, może zapobiec nieprzemyślanym decyzjom i impulsywnym reakcjom. Liderzy, którzy są w stanie zarządzać swoimi emocjami, mogą utrzymać spokój i jasność umysłu nawet w trudnych sytuacjach, co z kolei przekłada się na zwiększoną efektywność i stabilność zespołu.

Poprawa komunikacji:

Zdolność do zrozumienia nie tylko tego, co sami czujemy, ale także tego, jak nasze słowa i działania mogą być odbierane przez innych, jest nieoceniona. Samoświadomi liderzy są w stanie dostosować swój sposób komunikacji tak, aby był on bardziej skuteczny i empatyczny. To umożliwia budowanie silniejszych relacji z członkami zespołu i wspiera tworzenie środowiska opartego na zaufaniu i otwartości.

Efektywne zarządzanie konfliktami:

Konflikty w zespole są nieuniknione, ale sposób ich rozwiązania może zdecydować o sukcesie lub porażce projektu. Samoświadomość pomaga liderom rozpoznać źródła konfliktów oraz ich własny udział w ich powstawaniu. Dzięki temu mogą oni podejść do rozwiązania problemu w sposób bardziej obiektywny i konstruktywny, co często prowadzi do trwalszych i satysfakcjonujących rozwiązań dla wszystkich stron.

Lepsze podejmowanie decyzji:

Samoświadomość umożliwia liderom rozumienie własnych procesów myślowych i przesłanek, na których opierają swoje decyzje. To z kolei prowadzi do większej jasności i celowości w podejmowaniu decyzji. Liderzy, którzy są świadomi własnych uprzedzeń i ograniczeń, mogą świadomie pracować nad ich przezwyciężaniem, co prowadzi do bardziej obiektywnych i zrównoważonych decyzji.

Budowanie zespołu opartego na motywacji i zaangażowaniu:

Liderzy, którzy rozumieją swoje motywacje i wartości, są lepiej przygotowani do inspirowania swoich zespołów. Poprzez dzielenie się własnymi przekonaniami i celami, mogą oni lepiej dopasować działania zespołu do wspólnych wartości i wizji. To nie tylko wzmacnia spójność grupy, ale także zwiększa motywację i zaangażowanie członków zespołu, co jest kluczowe dla osiągnięcia długoterminowego sukcesu.

Rozwijanie samoświadomości jest procesem, który wymaga czasu, cierpliwości i ciągłego zaangażowania. Jednakże korzyści płynące z tej pracy są nieocenione i mogą znacząco wpłynąć na sukces lidera oraz jego zespołu. W erze, gdzie empatia i inteligencja emocjonalna są coraz bardziej cenione, samoświadomość staje się niezbędną kompetencją, która umożliwia liderom skuteczniejsze przewodzenie w zmieniającym się świecie.

Samoświadomość.

Samoświadomość to zdolność poznania siebie, w tym swoich mocnych i słabych stron, wartości i emocji. Obejmuje zarówno elementy wewnętrzne, jak i zewnętrzne, obejmujące zrozumienie siebie i tego, jak postrzegają Cię inni. Poniżej daję ci kilka praktyk, które mogą ci pomóc w pogłębieniu samoświadomości:

Samoświadomość praktyka — Autoportret

Cel: Rozwój samoświadomości i introspekcji poprzez wizualne przedstawienie własnej osoby, co pomaga w lepszym zrozumieniu siebie, swoich wartości, przekonań oraz aspiracji.

Opis: Metoda polega na stworzeniu wizualnej reprezentacji siebie, która odzwierciedla osobiste postrzeganie własnej osoby, emocji, cech charakteru oraz życiowych wartości. Jest to narzędzie pozwalające na głębsze zrozumienie samego siebie oraz na komunikację wewnętrznych aspektów osobowości, które mogą być trudne do wyrażenia słowami.

Jak używać autoportretu

1. Przygotowanie materiałów: Zgromadź materiały, które będziesz potrzebować do stworzenia autoportretu, np. papier, farby, kredki, pisaki, czy nawet cyfrowe narzędzia do rysowania.
2. Refleksja: Zastanów się nad swoimi cechami charakteru, wartościami, pasjami i tym, co dla Ciebie najważniejsze. Pomyśl również o swoich mocnych i słabych stronach oraz o tym, jak chciałbyś być postrzegany przez innych.
3. Tworzenie autoportretu: Nie ograniczaj się do fizycznej reprezentacji. Użyj symboli, kolorów i form, które według Ciebie najlepiej oddają Twoją osobowość, emocje i wartości.
4. Analiza i refleksja: Po zakończeniu pracy, spędź chwilę na analizie swojego dzieła. Zastanów się, co każdy element reprezentuje i dlaczego go wybrałeś.
5. Dzielenie się i dyskusja: Jeśli masz taką możliwość, podziel się swoim autoportretem z zaufaną osobą lub grupą. Omów, co reprezentuje każdy element twojego portretu i posłuchaj ich interpretacji. To może dać ci nowe perspektywy na temat tego, jak jesteś postrzegany przez innych.

Co daje autoportret.

Regularne stosowanie autoportretu może przynieść szereg korzyści, takich jak:

• Głębsza samoświadomość: Ćwiczenie to pomaga w lepszym zrozumieniu siebie, swoich emocji oraz wartości.
• Poprawa samoakceptacji: Praca nad autoportretem może ułatwić akceptację różnych aspektów swojej osoby, zarówno mocnych stron, jak i obszarów do rozwoju.
• Rozwój kreatywności: Technika ta stymuluje kreatywne myślenie i wyrażanie siebie przez sztukę.
• Komunikacja emocji: Autoportret może stać się narzędziem do wyrażania i dzielenia się swoimi emocjami oraz doświadczeniami z innymi, co może prowadzić do lepszego zrozumienia i większej empatii w relacjach międzyludzkich.

Samoświadomość praktyka — Test samego siebie

Cel: Zwiększenie samoświadomości i głębsze zrozumienie własnych przekonań, wartości, zachowań oraz motywacji.

Opis: Technika „Test Samego Siebie” polega na zadawaniu sobie serii skłaniających do myślenia pytań, które pomagają w introspekcji i samoocenie. Jest to narzędzie umożliwiające odkrywanie głębokich aspektów własnej osobowości, co może prowadzić do lepszego rozumienia siebie i własnych działań.

Jak testować samego siebie.

1. Przygotowanie pytań: Zacznij od przygotowania listy pytań, które dotyczą różnych aspektów Twojego życia, np. osobistych wartości, celów, zachowań w konkretnych sytuacjach, sposobów reagowania na stres.
2. Wybór metody: Test możesz przeprowadzić pisemnie, co pozwoli Ci na zachowanie odpowiedzi i powrót do nich w przyszłości, lub możesz przemyśleć pytania i odpowiedzi w myślach, jeśli wolisz bardziej bezpośrednią formę refleksji.
3. Szczerość w odpowiedziach: Bądź jak najbardziej szczery w swoich odpowiedziach. Pamiętaj, że celem tego ćwiczenia jest głębsze zrozumienie siebie, a nie ocenianie czy krytykowanie.
4. Analiza i refleksja: Po udzieleniu odpowiedzi na wszystkie pytania, przeanalizuj swoje odpowiedzi. Zastanów się, co mówią one o Tobie, Twoich wartościach, i jak wpływają na Twoje zachowania oraz decyzje.
5. Działanie: Na podstawie spostrzeżeń, zastanów się nad konkretnymi krokami, które możesz podjąć, aby pracować nad swoim rozwojem, zmienić pewne zachowania lub lepiej wyrażać swoje wartości.

Przykład

Pytanie: „Jakie są trzy sytuacje, w których czułem się najbardziej spełniony i dlaczego?” Odpowiedź może ujawnić, co jest dla Ciebie najważniejsze w życiu i pracy, oraz pomóc zidentyfikować wartości i działania, które przynoszą Ci największą satysfakcję.

Efekt używania testowania samego siebie.

Regularne stosowanie metody „Test Samego Siebie” może prowadzić do:

• Lepszej samoświadomości: Rozumienie własnych motywacji, wartości i zachowań wzmacnia samoświadomość.
• Poprawy decyzji: Głębsza znajomość siebie może pomóc w podejmowaniu bardziej świadomych i zgodnych z własnymi wartościami decyzji.
• Rozwoju osobistego: Identyfikacja obszarów do rozwoju i pracy nad nimi może prowadzić do osobistego wzrostu.
• Wzmocnienia relacji: Lepsze zrozumienie siebie może przyczynić się do budowania zdrowszych i bardziej empatycznych relacji z innymi.

Ćwiczenie to jest nieocenionym narzędziem dla każdego, kto chce pracować nad swoją samoświadomością i dąży do ciągłego rozwoju osobistego.

Samoświadomość praktyka — Osobista analiza SWOT.

Cel: Ułatwienie zrozumienia własnych mocnych i słabych stron, identyfikacja możliwości rozwoju oraz rozpoznanie zagrożeń dla osobistego i zawodowego postępu.

Opis: Analiza SWOT to technika zarządzania, która może być również zastosowana indywidualnie, aby lepiej zrozumieć siebie w kontekście osobistym i zawodowym. SWOT to skrót od słów: Strengths (Mocne strony), Weaknesses (Słabe strony), Opportunities (Możliwości) i Threats (Zagrożenia).

Jak używać SWOT.

1. Przygotuj cztery sekcje: Podziel arkusz papieru na cztery kwadranty, oznaczając je odpowiednio: Mocne strony, Słabe strony, Możliwości, Zagrożenia.
2. Mocne strony: Wymień swoje umiejętności, cechy charakteru, zasoby i doświadczenia, które postrzegasz jako przewagi. Pomyśl, co sprawia, że wyróżniasz się na tle innych.
3. Słabe strony: Uświadom sobie aspekty, które mogą Cię hamować lub stanowić wyzwanie w osiąganiu celów. Zastanów się nad umiejętnościami, które wymagają poprawy, lub cechami, które chciałbyś zmienić.
4. Możliwości: Identyfikuj zewnętrzne czynniki, które możesz wykorzystać na swoją korzyść. Mogą to być nowe trendy, możliwości nauki i rozwoju, czy też zmiany w otoczeniu, które otwierają nowe drzwi.
5. Zagrożenia: Rozpoznaj zewnętrzne przeszkody, które mogą stanąć na Twojej drodze. Zwróć uwagę na czynniki, które mogą zagrozić Twojemu rozwojowi lub osiągnięciu celów.
6. Analiza i plan działania: Po zakończeniu analizy, przeanalizuj swoje odpowiedzi i opracuj plan działania. Zastanów się, jak możesz wykorzystać swoje mocne strony, minimalizować słabe strony, wykorzystać możliwości i unikać zagrożeń.

Przykład

• Mocne strony: umiejętności komunikacyjne, kreatywność, doświadczenie w zarządzaniu projektami.
• Słabe strony: opóźnianie terminów, lęk przed publicznymi wystąpieniami.
• Możliwości: dostępne kursy doskonalące umiejętności prezentacji, nowy projekt wymagający kreatywnego podejścia.
• Zagrożenia: rosnąca konkurencja w branży, nowe technologie mogące zastąpić tradycyjne metody pracy.

Efekt używania SWOT.

Regularne przeprowadzanie osobistej analizy SWOT może przynieść takie korzyści jak:

• Zwiększona samoświadomość: Lepsze zrozumienie swoich mocnych i słabych stron.
• Lepsze planowanie kariery: Możliwość świadomego kierowania swoim rozwojem zawodowym i osobistym.
• Skuteczniejsze wykorzystanie zasobów: Identyfikacja i wykorzystanie dostępnych możliwości do maksymalizacji własnego potencjału.
• Minimalizacja ryzyka: Świadomość zagrożeń umożliwia ich łagodzenie lub unikanie.

Osobista analiza SWOT jest cennym narzędziem dla każdego, kto dąży do ciągłego rozwoju i efektywnego osiągania osobistych oraz zawodowych celów.

Można przypuścić, że wszyscy ludzie mają świadomość, lecz na ogół nie wszyscy zdają sobie z tego sprawę.

Stanisław Lem

Rozwijanie samoświadomości to proces ciągły, który wymaga regularnej refleksji i zaangażowania. Ważne jest, aby pamiętać, że każda osoba jest inna, więc to, co działa dla jednego, może nie działać dla innych. Dlatego warto eksperymentować z różnymi technikami i znaleźć te, które są najbardziej efektywne dla Ciebie. W dalszej części artykułu zaproponuję ci kilka z nich. Będziesz mógł pracować dzięki nim, aby móc rozwinąć swoją samoświadomość.

Badania na temat samoświadomości i jej wpływu na przewodzenie podkreślają znaczenie tej cechy dla efektywności liderów. Samoświadomość, rozumiana jako głęboka znajomość własnych myśli, uczuć, motywacji i zachowań oraz ich wpływu na innych, jest kluczowa w kształtowaniu skutecznego przewodzenia. Poniżej przedstawiam rozszerzony opis badań w tej dziedzinie, wraz z odnośnikami do wyników prac oraz aspektami praktycznymi wynikających z tych badań.

Samoświadomość — badania i naukowe podstawy.

1. Badanie opublikowane w „Harvard Business Review”:
   • Źródło: Eurich, T. (2018). „The Insight Paradox: Why We’re Not as Self-Aware as We Think, and What to Do About It”.
   • Wyniki: Badanie wykazało, że tylko 10-15% osób badanych posiadało wysoki poziom samoświadomości, jednak ci, którzy ją posiadali, byli znacznie bardziej skuteczni jako liderzy i budowali silniejsze, bardziej zaangażowane zespoły.
   • Aspekty praktyczne: Podkreśla znaczenie inwestowania w rozwój samoświadomości poprzez coaching, feedback 360 stopni i samorefleksję jako narzędzia do zwiększenia efektywności przewodzenia.
2. Badania przeprowadzone przez Korn Ferry Institute:
   • Źródło: „Link Between Self-Awareness and Company Financial Performance”.
   • Wyniki: Analiza pokazuje, że spółki publiczne o wyższej stopie zwrotu (ROR) zatrudniają również specjalistów, którzy wykazują wyższy poziom samoświadomości.
   • Aspekty praktyczne: „Samoświadomość może bezpośrednio przełożyć się na lepsze wybory i skutkować bardziej satysfakcjonującą karierą” – powiedziała Joy Hazucha, globalna wiceprezes Korn Ferry Institute. „Z drugiej strony osoby o niskiej samoświadomości mają tendencję do mieszania otrzymywanych komunikatów dotyczących poprawy, interpretując je raczej jako zagrożenie niż szansę. Często mają mentalność „jestem, kim jestem” i nadal robią wszystko tak, jak zawsze”.
3. Studium przypadku „The Role of Self-Awareness in Transforming Leaders”:
   • Źródło: Boyatzis, R., & McKee, A. (2005). „Resonant Leadership: Renewing Yourself and Connecting with Others Through Mindfulness, Hope, and Compassion”.
   • Wyniki: Studium przypadku pokazuje, jak samoświadomość wpłynęła na transformację stylu przewodzenia lidera, od stylu opartego na strachu i kontroli do bardziej empatycznego i wspierającego.
   • Aspekty praktyczne: Podkreśla znaczenie samoświadomości w rozwoju osobistym liderów, wskazując na mindfulness i medytację jako praktyki wspierające rozwój tej kompetencji.

Te badania i ich wyniki wskazują wpływ samoświadomości na skuteczność przewodzenia. Praktyczne aspekty tych badań podkreślają, jak ważne jest dla liderów i organizacji inwestowanie w rozwój tej kluczowej kompetencji. Poprzez zastosowanie zaleceń i praktyk opartych na wynikach tych badań, liderzy mogą znacząco poprawić swoje zdolności przewodzenia, a tym samym przyczynić się do lepszych wyników swoich zespołów i organizacji.

Samoświadomość — Jak ją rozwijać ?

Poprzez zwiększanie samoświadomości, można lepiej zrozumieć swoje reakcje, relacje z innymi i podejmować bardziej świadome decyzje. Oto kilka ćwiczeń, które pomogą w tym procesie:

Dziennik samorefleksji jako narzędzie rozwoju samoświadomości.

Cel: Poznanie swoich myśli, uczuć i reakcji na różne sytuacje.

Opis: Dziennik samorefleksji służy zapisywaniu myśli, uczuć, doznań oraz refleksji dotyczących przeżywanych sytuacji. Może być traktowany jako narzędzie do głębszej introspekcji oraz lepszego zrozumienia siebie. O podobnej formie pisałem już w artykule „Dziennik lidera, który musisz mieć”.

Używanie dziennika.

1. Regularność: Wybierz stały moment dnia, na przykład wieczorem przed snem, by spisać swoje myśli i refleksje. Stała rutyna ułatwi budowanie nawyku.
2. Bez oceniania: Pisz szczerze, bez oceniania siebie. Dziennik to przestrzeń tylko dla Ciebie.
3. Pytania kierunkowe: Jeśli masz trudności z rozpoczęciem, zacznij od odpowiedzi na kilka pytań, takich jak:
   • Co dziś było dla mnie wyjątkowe?
   • Jakie emocje dominowały we mnie dzisiaj?
   • Czego się dzisiaj nauczyłem/ałam?
   • W jakich momentach czułem/ałam się dziś komfortowo/niekomfortowo?
4. Analiza sytuacji: Jeśli jakaś sytuacja w ciągu dnia wywarła na Tobie szczególny wpływ (pozytywny lub negatywny), spróbuj ją dokładnie opisać i zastanowić się:
   • Jakie uczucia wywołała?
   • Czego dotyczyły moje myśli w tym momencie?
   • Jakie wartości lub przekonania mogły wpłynąć na moją reakcję?
5. Przemyślenia długoterminowe: Co pewien czas, na przykład raz w tygodniu, przeczytaj swoje wpisy i zastanów się nad nimi w kontekście dłuższym. Czy zauważasz jakieś wzorce? Czy są sytuacje, które regularnie wywołują podobne uczucia?

Przykładowy wpis:

Dzisiaj podczas spotkania w pracy czułem się nieco przytłoczony. Gdy Marek skrytykował mój projekt, poczułem gniew, ale też niepewność co do swoich kompetencji. Zastanawiam się, dlaczego tak silnie zareagowałem na tę uwagę. Może dlatego, że w głębi duszy boję się, że nie jestem wystarczająco dobry? W innych sytuacjach dzisiaj czułem spokój, zwłaszcza podczas spaceru w parku po pracy.

Data: 27 października 2023

Efekty używania dziennika samorefleksji.

1. Zwiększona samoświadomość: Regularne zapisywanie myśli i uczuć pomaga zrozumieć siebie, własne reakcje oraz to, co jest dla nas ważne.
2. Rozwój emocjonalny: Pozwala na identyfikację i pracę nad trudnymi uczuciami, ucząc radzenia sobie z nimi.
3. Rozwój osobisty: Z czasem można dostrzec wzorce w swoim zachowaniu i reakcjach, co może prowadzić do świadomego ich modyfikowania.
4. Redukcja stresu: Proces pisania może działać terapeutycznie, pomagając w przetwarzaniu trudnych sytuacji.
5. Dokumentowanie postępów: Po pewnym czasie można wrócić do wcześniejszych wpisów, by zobaczyć, jak się zmienił nasz sposób postrzegania siebie i świata oraz jakie postępy poczyniliśmy w rozwoju osobistym.

Utrzymywanie dziennika samorefleksji może być wyjątkowo wartościowym narzędziem w drodze do lepszego poznania siebie i budowania głębszej samoświadomości.

Medytacja uważności (mindfulness) jako technika samoświadomości.

Medytacja uważności (znana także jako mindfulness meditation) jest formą medytacji skoncentrowaną na byciu obecnym aktualnie, bez oceniania lub analizowania tego, co się dzieje. Polega na kierowaniu uwagi na bieżący moment, na to, co dzieje się tu i teraz, bez przywiązywania się do myśli, uczuć czy odczuć.

Cel: Większa samoświadomość swojego wewnętrznego świata i uczuć.

Przykład medytacji uważności:

1. Medytacja oddechowa:
   • Znajdź wygodne miejsce do siedzenia, gdzie możesz być nieruchomy przez kilka minut. Możesz siedzieć na krześle lub na poduszce na ziemi, z prostym kręgosłupem.
   • Zamknij oczy i zwróć uwagę na swój oddech. Odnotuj, jak powietrze wchodzi przez nos lub usta, jak wypełnia twoje płuca i jak wychodzi.
   • Gdy zauważysz, że twoja uwaga zaczyna błądzić i zaczynasz myśleć o czymś innym, delikatnie przyprowadź ją z powrotem do oddechu. Nie oceniaj się za to, że twoja myśl się rozproszyła; to naturalne.
   • Kontynuuj to przez 5-20 minut (lub dłużej, jeśli wolisz).
2. Medytacja skanowania ciała:
   • Zacznij od skupienia się na czubku głowy, zwracając uwagę na wszystkie uczucia, które tam występują.
   • Powoli przesuwaj swoją uwagę w dół przez całe ciało, zwracając uwagę na każdą część ciała po kolei – czoło, oczy, usta, szyję, ramiona, ręce itp.
   • Zauważ wszelkie uczucia, napięcia czy relaks w każdej części ciała.

Medytacja uważności — od czego zacząć.

• Zacznij od krótkich sesji, na przykład 5 minut dziennie, a następnie stopniowo zwiększaj czas trwania, gdy stajesz się bardziej doświadczony.
• Używaj medytacji uważności jako narzędzia do centrowania się podczas stresujących chwil.
• Praktykuj ją regularnie, najlepiej codziennie, aby uzyskać najlepsze efekty.

Efekty używania medytacji uważności:

1. Zmniejszenie stresu: Regularna praktyka medytacji uważności może pomóc w redukcji poziomu stresu, ucząc umysł świadomego reagowania zamiast automatycznych reakcji.
2. Poprawa koncentracji: Uważność może pomóc w zwiększeniu zdolności koncentracji i uwagi.
3. Lepsza świadomość emocji: Pomaga w rozpoznawaniu i akceptacji własnych uczuć i emocji.
4. Zmniejszenie objawów depresji: Niektóre badania sugerują, że medytacja uważności może być pomocna w leczeniu depresji, zwłaszcza w prewencji nawrotów.
5. Poprawa jakości snu: Może pomóc w lepszym śnie i zmniejszeniu bezsenności.
6. Zmniejszenie lęku: Pomaga w radzeniu sobie z lękiem i jego objawami.
7. Poprawa zdrowia fizycznego: Może przynieść korzyści dla zdrowia serca, obniżenia ciśnienia krwi i wzmocnienia układu odpornościowego.

Medytacja uważności, choć prosta w swej istocie, może przynieść głębokie korzyści dla umysłu i ciała, szczególnie gdy jest praktykowana regularnie.

Ćwiczenie samoświadomości – „Trzy dobre rzeczy”.

Cel: Zwiększenie pozytywnego myślenia, wdzięczności i świadomości pozytywnych aspektów swojego życia, co przyczynia się do poprawy samopoczucia i zadowolenia z życia.

Opis: Technika „Trzy Dobre Rzeczy” polega na codziennym zapisywaniu trzech pozytywnych wydarzeń, które miały miejsce w ciągu dnia, oraz odnotowaniu własnej roli w tych sytuacjach. Jest to prosty sposób na promowanie pozytywnego nastawienia i docenianie dobrych momentów, nawet tych najdrobniejszych.

Jak używać „Trzech dobrych rzeczy”

1. Wybierz moment: Najlepiej wykonywać to ćwiczenie wieczorem, przed snem, aby podsumować dzień i skoncentrować się na pozytywach.
2. Zastanów się i zapisz: Pomyśl o trzech dobrych rzeczach, które wydarzyły się tego dnia. Mogą to być zarówno duże wydarzenia, jak i małe chwile radości. Zapisz je w zeszycie, notatniku lub cyfrowo.
3. Rozpoznaj swoją rolę: Dla każdej z tych dobrych rzeczy, zastanów się i zapisz, jak przyczyniłeś się do ich zaistnienia. Pozwoli to docenić własny wkład w pozytywne aspekty życia.
4. Refleksja: Po zapisaniu, spędź chwilę na refleksji nad tymi momentami. Pozwól sobie poczuć wdzięczność i radość z tych doświadczeń.

Przykład

• Dobry moment: Udało mi się zakończyć ważny projekt w pracy przed terminem.
• Moja rola: Skoncentrowałem się i efektywnie zarządzałem swoim czasem.
• Dobry moment: Miałem bardzo miłą rozmowę z przyjacielem, którego dawno nie widziałem.
• Moja rola: Zainicjowałem kontakt i zaproponowałem spotkanie.
• Dobry moment: Ugotowałem zdrowy i smaczny obiad dla swojej rodziny.
• Moja rola: Zdecydowałem się poświęcić czas na przygotowanie posiłku, zamiast zamawiać jedzenie z zewnątrz.

Efekt używania

Regularne stosowanie techniki „Trzy Dobre Rzeczy” może przynieść następujące korzyści:

• Poprawa nastroju: Skupienie na pozytywnych aspektach dnia może zwiększyć ogólne zadowolenie z życia i poprawić samopoczucie.
• Zwiększenie wdzięczności: Dzięki codziennemu docenianiu dobrych chwil rośnie poczucie wdzięczności za to, co mamy.
• Lepsza samoświadomość: Refleksja nad własnym udziałem w pozytywnych wydarzeniach pomaga zrozumieć, jakie działania prowadzą do dobrych rezultatów, co może zwiększyć poczucie własnej skuteczności.
• Zmniejszenie negatywnego myślenia: Skoncentrowanie uwagi na dobrych wydarzeniach pomaga zrównoważyć tendencję do zauważania negatywów, co jest naturalne dla ludzkiego mózgu.

Technika „Trzy Dobre Rzeczy” jest prostym, ale potężnym narzędziem, które każdy może zastosować, aby poprawić jakość swojego życia poprzez budowanie pozytywnej perspektywy i wdzięczności za codzienne doświadczenia.

Feedback 360 stopni pogłębia samoświadomość.

Cel: Pozyskanie wszechstronnego obrazu własnych zachowań, umiejętności i wpływu na innych poprzez zebranie opinii z różnych perspektyw, w celu rozwoju osobistego i zawodowego.

Opis: Feedback 360 to metoda pozyskiwania informacji zwrotnej od szerokiego spektrum osób, z którymi wchodzimy w interakcje — od współpracowników, przez przełożonych, po przyjaciół i rodzinę. Umożliwia ona zrozumienie, jak nasze zachowanie jest postrzegane przez różne grupy osób i identyfikację obszarów do rozwoju.

Używanie Feedbacku 360.

1. Selekcja osób: Wybierz osoby z różnych obszarów swojego życia, które mogą dostarczyć wartościowego feedbacku — przynajmniej jedna osoba z każdej ważnej sfery (praca, dom, przyjaciele).
2. Komunikacja celu: Wyjaśnij uczestnikom cel ćwiczenia i prośbę o szczery feedback dotyczący Twoich zachowań, mocnych stron oraz obszarów wymagających poprawy.
3. Zastosowanie narzędzi: Możesz użyć anonimowych ankiet lub formularzy online, aby ułatwić zebranie i organizację informacji zwrotnych.
4. Analiza feedbacku: Po zebraniu informacji przeanalizuj je, identyfikując wzorce oraz najczęściej pojawiające się uwagi dotyczące Twoich mocnych stron i obszarów do rozwoju.
5. Opracowanie planu działania: Na podstawie otrzymanych informacji opracuj plan działania mający na celu wykorzystanie Twoich mocnych stron oraz pracy nad obszarami, które wymagają poprawy.

Przykład

Zebrałeś feedback od kolegów z pracy, którzy postrzegają Cię jako osobę kompetentną i dobrze zorganizowaną, jednak zauważyli również, że czasem brakuje Ci elastyczności w reakcji na zmiany. Twoi przyjaciele podkreślają Twoją zdolność do słuchania i empatię, ale sugerują, że czasami zbyt mocno przejmujesz się problemami innych.

Efekt używania Feedbacku 360.

Stosowanie techniki „Feedback 360” może przynieść takie korzyści jak:

• Wszechstronne zrozumienie siebie: Poznanie różnych perspektyw na swoje zachowanie pozwala na lepszą samoocenę i zrozumienie, jak jesteś postrzegany przez innych.
• Identyfikacja mocnych stron: Otrzymany feedback może pomóc w uświadomieniu sobie własnych mocnych stron, które mogą być wykorzystane efektywniej.
• Rozwój osobisty: Wskazanie obszarów do poprawy i opracowanie planu działania mającego na celu ich rozwój może znacznie poprawić Twoje relacje interpersonalne oraz efektywność zawodową.
• Poprawa komunikacji i relacji: Zrozumienie, jak Twoje zachowanie wpływa na innych, może pomóc w budowaniu bardziej otwartych i pozytywnych relacji zarówno w pracy, jak i życiu prywatnym.

Więcej metod do pogłębiania samoświadomości.

Co więcej, aby pogłębić swoją samoświadomość, możesz użyć innych metod i technik, takich jak:

1. Zajęcia z psychologiem: Profesjonalista może pomóc Ci zrozumieć pewne aspekty Twojej osobowości, które są trudne do zidentyfikowania samodzielnie.
2. Coaching i mentoring: Współpraca z coachem lub mentorem, zwłaszcza takim, który specjalizuje się w rozwoju liderów, może dostarczyć nieocenionych wskazówek i perspektyw. Profesjonalista może pomóc w uświadomieniu sobie własnych ograniczeń, ale również w odkryciu ukrytych talentów i potencjału.
3. Codzienna refleksja: Poświęcenie nawet kilku minut na koniec dnia na przemyślenie swoich działań, reakcji i decyzji może znacząco zwiększyć samoświadomość. Pytania takie jak „Co dzisiaj zrobiłem dobrze?”, „Gdzie mogłem się poprawić?” lub „Jakie emocje towarzyszyły mi podczas tych działań?” mogą ułatwić głębsze zrozumienie siebie.
4. Edukacja: Czytaj książki i artykuły o rozwoju osobistym, psychologii, emocjach itp. Edukacja w tych dziedzinach może pomóc w zrozumieniu siebie.
5. Szkolenia: Uczestnictwo w warsztatach, kursach i szkoleniach poświęconych rozwojowi osobistemu i przewodzeniu może rozszerzyć naszą wiedzę i dostarczyć nowych narzędzi do pracy nad samoświadomością.
6. Analiza przypadków i role playing: Analizowanie sytuacji, w których musieliśmy podjąć trudne decyzje lub zarządzać konfliktem, a następnie odtwarzanie tych scenariuszy, może pomóc w zrozumieniu różnych perspektyw i lepszym przygotowaniu na przyszłe wyzwania.

Zakończenie

Rozwój samoświadomości staje się niezbędnym fundamentem skutecznego przywództwa w dynamicznie zmieniającym się świecie. Proces ten wymaga od liderów ciągłej pracy nad sobą, umożliwiając głębsze zrozumienie własnych motywacji, mocnych stron i obszarów do poprawy. Jest to podróż, która pozwala na budowanie autentycznego przewodzenia opartego na zaufaniu i empatii, niezbędnego do skutecznego zarządzania zespołami i prowadzenia organizacji przez współczesne wyzwania.

Samoświadomość w przywództwie to klucz do adaptacji i kreowania przyszłości, która odpowiada na bieżące potrzeby, inspirując jednocześnie do poszukiwania nowych rozwiązań. Liderzy, którzy są gotowi zainwestować w rozwój swojej samoświadomości, otwierają sobie drogę nie tylko do zawodowego sukcesu, ale także do osobistego wzrostu i budowania lepszego jutra dla siebie i swoich zespołów.

Literatura

1. Goleman, D. (1998). „Emocjonalna inteligencja w praktyce”. Media Rodzina.
2. George, B. (2015). „Prawdziwy liderstwo”. Helion.
3. Kabat-Zinn, J. (1990). „Pełnia życia. Mindfulness: Wprowadzenie do medytacji”. Czarna Owca.
4. Eurich, T. (2018). „The Insight Paradox: Why We’re Not as Self-Aware as We Think, and What to Do About It”.
5. Travis Bradberry (October 6, 2009)„Self-Awareness: The Hidden Driver of Success and Satisfaction”.
6. Boyatzis, R., & McKee, A. (2005). „Resonant Leadership: Renewing Yourself and Connecting with Others Through Mindfulness, Hope, and Compassion”.

The post Samoświadomość to baza dla liderów dążących do rozwoju! first appeared on kuznia leaderow.

Zamiast wstępu

W swoim oryginalnym artykule bracia Hubert i Stuart Dreyfus zauważyli, że „nabywając umiejętność poprzez nauczanie i doświadczenie, uczący się zwykle przechodzi przez pięć etapów rozwoju. Opierając się na analizie dokładnych opisów nabywania umiejętności, twierdzimy, że jak tylko uczeń staje się biegły, w mniejszym stopniu polega na abstrakcyjnych zasadach, a bardziej na konkretnym doświadczeniu”.

Model nabywania umiejętności Dreyfusa jest frameworkiem opisującym etapy rozwoju umiejętności. Opisuje, że gdy ktoś uczy się nowej umiejętności poprzez zewnętrzne instrukcje, przechodzi przez pięć etapów rozwoju:

• Nowicjusza,
• Zaawansowanego początkującego,
• Kompetentnego,
• Profesjonalisty lub biegłego,
• Eksperta.

Każdy etap reprezentuje model liniowy, ale model Dreyfusa można traktować jako cykliczny, jeśli ekspert musi nauczyć się nowej umiejętności.

Oprócz 5 kolejnych etapów model Dreyfusa bazuje na czterech binarnych elementach:

• Pamiętanie (niesytuacyjne lub sytuacyjne)
• Rozpoznawanie (częściowe lub holistyczne)
• Decydowanie (analityczne lub intuicyjne)
• Świadomość (monitorowana lub zaabsorbowana)

W przeciwieństwie do innych modeli, które oceniają całą osobę, model Dreyfusa ma zastosowanie do nabywania konkretnych umiejętności. Innymi słowy, jest to model sytuacyjny, a nie model cech czy talentów. W dalszej części artykułu poznasz dokładniej każdy z etapów oraz dowiesz się, jak model ten może ci pomóc jako liderowi Twoich ludzi.

Trochę historii

Historia pięciu etapów rozwoju zaczyna się w latach 70-tych XX wieku, na Uniwersytecie Kalifornijskim, gdzie dwóch braci Stuart i Hubert Dreyfus rozpoczęli badania nad „The Dreyfus Model of Skill Acquisition” (Model nabywania umiejętności Dreyfusa).

Badali oni, jak nabywają swoje umiejętności wysoko wykwalifikowani praktycy, między innymi piloci komercyjnych linii lotniczych i światowej sławy mistrzowie szachowi. Ich badania wykazały, że całkiem sporo się zmienia, gdy przechodzisz od nowicjusza do eksperta. Nie tylko „wiesz więcej”, gdy uczysz się nowych umiejętności.

Oprócz tego doświadczasz fundamentalnych różnic w sposobie postrzegania świata, podejściu do rozwiązywania problemów oraz modelach mentalnych, które tworzysz i których używasz. Zmienia się również sam sposób zdobywania nowych umiejętności.

Pełny opis badań i wyników znajdziesz w jednej z wczesnych wersji ich artykułu, który ukazał się w pierwszym rozdziale książki Mind Over Machine: The Power of Human Intuition and Expertise in the Era of the Computer (1986, Free Press, Nowy Jork).

5 etapów rozwoju

Poniżej przedstawiono pięć etapów podróży od nowicjusza do eksperta oraz ogólnikową definicję, za czym podążają, rozwijając swoje umiejętności.

1. Etapy rozwoju — nowicjusz (ang. novice stage)

Na tym etapie jednostki nie posiadają praktycznego doświadczenia w danej dziedzinie i nie mają jeszcze pewności co do własnych umiejętności.

Z reguły muszą polegać na szczegółowych instrukcjach, by być w stanie wykonywać zadania. Trudno im zastosować wiedzę w praktyce, ponieważ brakuje im umiejętności samodzielnego myślenia. Co ważniejsze na tym etapie rozwoju nowicjusz chce osiągnąć jak najszybciej cel, osiągnąć „szybki” sukces. Tak naprawdę nie chce się uczyć. Często nie wiedzą, jak reagować na swoje błędy i dlatego są podatni na zamieszanie, jakie wywołuje sytuacji, gdy coś pójdzie nie tak. Z drugiej strony bywają bardzo wydajni, gdy otrzymają dokładne reguły.

Nowicjusze potrzebują reguł.

Przykład etapu rozwoju: Osoba ucząca się gry na instrumencie muzycznym, która potrzebuje wskazówek na temat sposobu trzymania instrumentu i odczytywania nut.

2. Etapy rozwoju — zaawansowany początkujący (ang. advanced beginner stage)

Na tym etapie rozwoju pracownicy nabierają już pewności co do swoich umiejętności, ale wciąż potrzebują wskazówek i szablonów postępowania.

Zaczynają rozumieć, jakie są zasady działania i zaczynają wdrażać je w praktyce. Nadal jednak są ograniczeni w zakresie samodzielności. Potrafią wykonywać swoje zadania, stosując własne metody ich rozwiązywania w ograniczonym zakresie. Mogą zacząć używać rad umiejscowionych we właściwym kontekście, szczególnie na podstawie doświadczenia, które zdobyli wcześniej. Jednakże nie będą mieli holistycznego spojrzenia i często nie będą chcieli o takim słyszeć.

Zaawansowani początkujący nie chcą widzieć całości.

Przykład etapu rozwoju: Osoba, która uczy się jazdy na rowerze i potrafi już utrzymać równowagę, ale nadal potrzebuje wsparcia przy wykonywaniu skrętów.

3. Etapy rozwoju — kompetentny (ang. competent stage)

Na tym etapie jednostki zaczynają działać samodzielnie i podejmować decyzje na podstawie swojego doświadczenia.

Zaczynają dostrzegać różne możliwości działania i potrafią je dostosować do różnych sytuacji. Jednakże ich działania są jeszcze często oparte na regułach, które muszą stosować, zamiast na samodzielnym wnioskowaniu. Mimo tego będą poszukiwać rozwiązań problemów na podstawie przemyślanego planowania i własnego doświadczenia. I właśnie ze względu na cały czas małe doświadczenie, mogą mieć problem z określeniem, na czym się skupiać w trakcie rozwiązywania problemów.

Etap rozwoju osób kompetentnych cechuje się również posiadaniem inicjatywy i dużą zaradnością. To właśnie na tym etapie możesz odnaleźć swoich nieformalnych liderów zespołu. Będą oni często świetnymi mentorami dla nowicjuszy i początkujących, jednocześnie nie irytując zbytnio ekspertów.

Kompetentni mogą rozwiązywać problemy — samodzielnie.

Przykład etapu rozwoju: Osoba pracująca w biurze i umiejąca obsługiwać różne programy komputerowe, ale nadal potrzebująca wytycznych, by wypełnić nowy formularz.

4. Etapy rozwoju — profesjonalista (ang. proficient stage)

Na tym etapie jednostki zdobyły już rozległe doświadczenie i potrafią podejmować decyzje na podstawie swych umiejętności, wiedzy i intuicji.

Rozumieją różne konteksty i potrafią dostosować swoje działania do nich, a także potrafią radzić sobie z niespodziewanymi problemami, które pojawiają się w trakcie wykonywania zadań. Są w stanie podejmować decyzje oparte na swoim własnym osądzie i doświadczeniu, zamiast polegać na szablonach postępowania. To jest etap rozwoju, na którym Twoi pracownicy będą potrzebować wizji całości, aby powiązać swoje decyzje z całością rozwiązania.

Profesjonaliści potrafią dokonać samo korekty.

Na etapie rozwoju profesjonalisty, dokonuje się największa zmiana w modelu Dreyfusa: profesjonaliści potrafią naprawić poprzednią małą wydajność w rozwiązywaniu zadania. Potrafią oni dokonać refleksji nad swoimi działaniami i zmienić na przyszłość podejście tak, aby być wydajniejszymi. Do tego etapu rozwoju, takie samoulepszanie się jest zwyczajnie niemożliwe.

5. Etapy rozwoju — ekspert (ang. expert stage)

Według modelu na tym etapie jednostki osiągają najwyższy poziom kompetencji i wiedzy w danej dziedzinie. Są w stanie podejmować decyzje na podstawie swojego instynktu i intuicji, a także są zdolne do tworzenia nowych rozwiązań i innowacji.

Mają dogłębną wiedzę na temat swojej dziedziny i potrafią stosować ją w praktyce, a także potrafią rozwiązywać problemy, których nie da się przewidzieć. Są w stanie działać w sposób niestandardowy i kreatywny.

Eksperci, pracując, polegają na swoje intuicji.

Przykład etapu rozwoju: Wyróżniający się programista, który potrafi stworzyć nowatorskie rozwiązania i wprowadzać zmiany w dziedzinie informatyki, a także jest w stanie przewidzieć skutki swoich działań i dopasować je do potrzeb rynku.

Etapy rozwoju a funkcje mentalne:

Jak możesz użyć modelu jako lider?

Ty jako lider możesz używać modelu Dreyfusa do rozpoznawania, na jakim etapie są Twoi ludzie w danej dziedzinie. Gdy już będziesz to wiedział, możecie wspólnie zdecydować jakie potrzeby i zachowania są dobre do dalszego rozwoju danej umiejętności.

Również Ty sam jako lider, możesz określić swoje poziomy umiejętności i odpowiednio do nich dostosować dalsze kroki. Możesz również postawić swoje oczekiwania wobec swoich mentorów i szefów, aby swoim zachowaniem wspierali Twój rozwój.

Jeżeli pozwolisz w zespole na zbudowanie matrycy umiejętności opartej o model Dreyfusa, będziesz mógł wspólnie z zespołem planować rozwój umiejętności całej grupy. Przy okazji zespół będzie mógł w prosty sposób korzystać w umiejętności swoich członków.

Zestawienie potrzeb i dostosowań zachowania lidera w zależności od etapu rozwoju:

Pięć etapów rozwoju według Dreyfusa ma wiele zastosowań w różnych branżach, szczególnie w kontekście szkoleń, rekrutacji i zarządzania projektami.

Przykłady wykorzystania w praktyce.

1. Szkolenia: Przygotowując szkolenia dla pracowników z danej dziedziny, warto wziąć pod uwagę, na jakim etapie rozwoju znajdują się uczestnicy. Dzięki temu szkolenie będzie odpowiednio dostosowane do ich potrzeb i możliwości. Szkolenie dla początkujących powinno skupiać się na zapewnieniu podstawowej wiedzy i umiejętności. Podczas gdy szkolenie dla ekspertów powinno skupiać się na udoskonaleniu już posiadanych umiejętności.
2. Rekrutacja: Zastosowanie pięciu etapów rozwoju według Dreyfusa może pomóc w określeniu, jakie umiejętności i wiedza są wymagane na danym stanowisku. Poszukując kandydatów do pracy, można zwrócić uwagę na to, na jakim etapie rozwoju znajdują się ich umiejętności i doświadczenie. Na przykład, przy rekrutacji na stanowisko programisty, można poszukiwać kandydatów, którzy znajdują się na etapie zaawansowanym lub eksperta.
3. Zarządzanie projektami: Dzięki zrozumieniu pięciu etapów rozwoju według Dreyfusa, można lepiej zarządzać projektami. Wiedząc, na jakim etapie rozwoju znajdują się członkowie zespołu, można lepiej dopasować zadania do ich umiejętności. Na przykład, początkujący programiści mogą być przypisani do prostszych zadań. Podczas gdy eksperci mogą być odpowiedzialni za projekty wymagające większej wiedzy i doświadczenia.
4. Ocena pracowników: Model pięciu etapów rozwoju według Dreyfusa może być również wykorzystany do oceny pracowników. Wiedząc, na jakim etapie rozwoju znajduje się dany pracownik, można lepiej określić jego mocne i słabe strony. Oraz zaplanować odpowiednie szkolenia i rozwój.

Agile a model Dreyfus’a.

Etapy rozwoju w modelu Dreyfusa a metody planowania zadań i projektów, zobrazowane na piramidzie modelu.

Metodyki zwinne (ang. Agile) zaczęły być bardzo popularne, gdy na runku pracy pojawiło się odpowiednio dużo informatyków (programistów) na etapie rozwoju: kompetentny i profesjonalista. Gdy dana osoba znajdzie się na etapie kompetentnego, będzie gotowa i będzie chciała wziąć na siebie odpowiedzialność za swoją pracę.

„…możesz zobaczyć osoby na tym poziomie, które są zwykle określane jako „mające inicjatywę” i „zaradne”. Zwykle odgrywają rolę lidera w zespole… nawet na tym poziomie praktycy nie mogą stosować metod zwinnych tak, jak byśmy chcieli — nie ma jeszcze wystarczającej zdolności do refleksji i samo korekty…”

Andrew Hunt

Dlatego właśnie metody Agile idealnie pasują do etapu rozwoju profesjonalisty, wyraża to jasno piąte pryncypium stojące za Agile Manifestu:

”… Buduj projekty wokół zmotywowanych osób. Daj im środowisko prac oraz wsparcie, wtedy kiedy potrzebują. Jednocześnie zaufaj im, że praca zostanie wykonana…”

Więcej o metodykach Agile będę wkrótce pisał na łamach tego bloga.

Podsumowanie

Traktowanie wszystkich tak samo jest wysoce nieproduktywne. Pracownicy na etapach rozwoju eksperta i nowicjusze, różnią się bardzo w wydajności swojej pracy. Nowicjusze muszą być prowadzeni. Eksperci nie radzą sobie dobrze z regułami.

Bardzo ciekawie pokazało to badanie pośród pilotów: Eksperci napisali zasady, których powinni przestrzegać nowicjusza. W rezultacie poprawiły się umiejętności nowicjuszy i ich wydajność. Jednakże, kiedy poproszono pilotów-ekspertów o przestrzeganie własnych zasad, wydajność ekspertów faktycznie spadła.

Jeszcze raz w telegraficznym skrócie podsumowując etapy rozwoju według modelu:

• Model nabywania umiejętności Dreyfusa wspiera rozwój nowych umiejętności.
• Model jest aplikowany dla umiejętności, w przeciwieństwie do talentów czy cech charakteru,
• Model nabywania umiejętności Dreyfusa obejmuje pięć kluczowych etapów: nowicjusz, zaawansowany początkujący, kompetentny, biegły i ekspert.
• Każdy etap reprezentuje model liniowy, ale model Dreyfusa można traktować jako cykliczny, jeśli ekspert musi nauczyć się nowej umiejętności.

Trochę literatury

1. Mind Over Machine: The Power of Human Intuition and Expertise in the Era of the Computer (1986, Free Press, Nowy Jork), Hubert L. Dreyfus  (Autor), Stuart E. Dreyfus  (Autor).
2. The Five-Stage Model of Adult Skill Acquisition, Stuart E. Dreyfus, Bulletin of Science Technology & Society 2004 24: 177 DOI: 10.1177/0270467604264992, internetowa wersja artykułu znajduje się na: http://bst.sagepub.com/content/24/3/177
3. „The Cambridge Handbook of Expertise and Expert Performance” autorstwa K. Anders Ericsson i innych, opublikowane w 2006 roku
4. „The Nature of Expertise” autorstwa Marka A. Runco i innych, opublikowane w 1999 roku
5. „A Theoretical Model for Expertise in Real-World Contexts” autorstwa K. Anders Ericsson i innych, opublikowane w „Human Factors: The Journal of the Human Factors and Ergonomics Society” w 2004 roku.
6. „From Novice to Expert: Excellence and Power in Clinical Nursing Practice” autorstwa Patricii Benner, opublikowane w 1984 roku.
7. „Expertise Revisited: A Conduction Perspective” autorstwa Rona S. Lipshitz i innych, opublikowane w „Organization Science” w 2001 roku.
8. „Expertise in Context” autorstwa Paula J. Feltovich i innych, opublikowane w 2001 roku

The post Dreyfus opisał etapy rozwoju, które każdy dobry lider zna. first appeared on kuznia leaderow.

Negocjacje — podsumowanie.

W dalszej części artykułu dowiesz się o procesie negocjacji, który w skrócie wygląda tak:

1. Buduj długofalowe relacje.
2. Pozytywne nastawienie jest bardzo ważne w trakcie negocjacji.
3. Przygotuj się do negocjacji.
4. Zastanów się nad wynikiem negocjacji.
5. W trakcie negocjacji buduj wartość i zaufanie.
6. Dawaj, ale i bierz.

Będę również pisał o dwóch strategiach negocjacji oraz 5 stylach.

Strategia: pozycyjna i partnerska. Mocno zachęcam Cię do korzystanie z tej drugiej.

Style: unikanie, akomodacja, rywalizacja, współpraca i kompromis.

Opowiem również o metodach manipulacji, która powinieneś rozpoznawać i umieć im przeciwdziałać:

• Metody manipulacji oparte na kłamstwach, półprawdach, oszustwach.
• Manipulacje wykorzystujące emocje w tym wprowadzenie partnera w stan emocji negatywnych oraz zakłopotania.

Na koniec umiejętności, które jako lider — negocjator, dobrze, abyś rozwijał cały czas.

Kiedy liderowi potrzebne negocjacje?

Odpowiadając na to pytanie, można powiedzieć, że prawie cały czas. Lider negocjuje w sprawach małych, praktycznie codziennie. Zwykła rozmowa na temat pojedynczego zadania Twoich pracowników może się zmienić w negocjację czasu lub zakresu pracy. W innych sytuacjach takich jak rozmowy o podwyżkach, awansach czy rozwoju Twoich ludzi również będziesz miał okazję wykorzystać swoje umiejętności negocjacji.

Również Ty jako lider we współpracy z ludźmi z innych działów będziesz często uczestniczył w negocjacjach. Uzgadniał współpracę pomiędzy zespołami. I często rozmawiał o planach i oczekiwanych rezultatach. Najważniejsze, abyś zapamiętał, że w większości sytuacji, w których jesteśmy w pracy, w jakimś stopniu negocjujemy. Ważne, aby o tym nie zapominać. Dobrze podsumowuje to poniższe stwierdzenie.

Najbardziej niebezpieczne negocjacje, to te, o których nie wiemy, że jesteśmy w nie zaangażowani.

Chris Voss

Proces negocjacji.

Jest wiele artykułów, które opisują negocjacje w sprzedaży, w biznesie, w wojsku i w zwykłym życiu. Większość z nich opisuje proces negocjacji bardzo podobnie. Spójrzmy na poniższą listę:

1. Buduj długofalowe relacje — negocjacje to nie pojedyncze zdarzenie.

Dobre wyniki w negocjacjach są wynikiem dobrych relacji, a relacje muszą być rozwijane z biegiem czasu. Z tego powodu dobrzy negocjatorzy nieustannie poszukują możliwości wzmocnienia relacji i umocnienia swojej pozycji. W niektórych przypadkach wynik negocjacji jest ustalany jeszcze przed spotkaniem poszczególnych osób w celu dyskusji.

Mam dla Ciebie kilka rad, które pozwolą ci budować dobrą relację od pierwszego spotkania. Po pierwsze wchodząc na spotkanie lub je rozpoczynając, używaj uśmiechu. Będzie on Twoim sprzymierzeńcem, ponieważ na poziomie biologicznym będzie on powodował u Twoich rozmówców pozytywne skojarzenie. Jest szansa, że zapamiętają spotkanie z Tobą jako przyjemne i negocjacje nie będą dla nich negatywne.

Druga rada wywodzi się z faktu, iż mamy około 7 do 10 sekund na pierwsze wrażenie. Przeznacz ten czas, aby rozpocząć budowanie relacji zaufania i jednocześnie pokaż swoją kompetencję. Nie chodzi tutaj o przedstawianie swojego życiorysu, ale o pokazanie od pierwszej chwili, że masz informacje potrzebne do dyskusji. Jednocześnie od pierwszych chwil używaj metody bycia partnerem w negocjacjach i okazuj swoje zrozumienie potrzeb drugiej strony.

2. Nastaw się pozytywnie i utrzymuj takie myślenie, gdy negocjacje są w toku.

Wielu negocjatorów nie docenia siebie, ponieważ nie dostrzega dokładnie siły, którą mają w sobie. W większości sytuacji negocjacyjnych masz więcej władzy, niż myślisz. Musisz wierzyć, że druga strona potrzebuje tego, co przyniesiesz do stołu, tak samo, jak chcesz, aby negocjacje zakończyły się sukcesem. Upewnij się również, że ta Twoje pozytywne nastawienie jest widoczne podczas negocjacji. Bądź świadomy tonu swojego głosu i niewerbalnej mowy ciała podczas interakcji z drugą stroną.

3. Przygotuj się do negocjacji.

Dobrze zebrana informacja jest krytyczna dla prowadzenia negocjacji. Szczególnie gdy negocjacje dotyczą bardzo ważnych spraw. Jednakże nawet w mniejszych dyskusjach, warto być dobrze przygotowanym. Dlatego zbadaj historię, przeszłe problemy lub wszelkie wrażliwe punkty drugiej strony. Im więcej masz wiedzy na temat sytuacji drugiej strony, tym lepiej będziesz w stanie negocjować. Najważniejszą częścią przygotowania jest praktyka! Nauka negocjacji jest jak golf czy karate. Musisz ćwiczyć, aby dobrze negocjować.

4. Zanim zaczniesz negocjacje, zastanów się nad jej wynikiem: dobrym lub złym.

Bardzo ważne, abyś przed przystąpieniem do negocjacji, wiedział lub miał pojęcie, jakie efekty może przynieść dyskusja. Postaraj się wyobrazić sobie najmniejsze i największe oczekiwania drugiej strony. Zastanów się, jak to może wpłynąć na Twoją sytuacje i jakie efekty przyniesie bardzo dobre lub bardzo złe zakończenie negocjacji. Jest to o tyle istotne, że w ciężkich dla Ciebie momentach, możesz dokonać refleksji i szukać „złotego środka” obustronnych oczekiwań.

5. Bądź przekonujący, buduj wartość i zaufanie.

To jest kluczowe i to odróżnia dobrych negocjatorów od mistrzów. Kiedy mocno wierzysz w to, o co negocjujesz, wtedy będziesz w 100% przekonujący. Dlatego zostań mistrzem w prezentowaniu swoich myśli i pomysłów, aby inni dostrzegli ich wartość.

Aby robić to dobrze:

• Przedstawiaj sytuację bezpośrednio.
• Jasno określaj oczekiwania.
• Omawiaj sposoby zastosowania tego, co i w jaki sposób wykonać.
• Nie mów tylko o tym, co musi się wydarzyć. Omawiaj konsekwencje – w jaki sposób Twoje rozwiązanie będzie korzystne dla drugiej strony.

Dodatkowo buduj cały czas zaufanie poprzez przewidywalność. Jeżeli negocjacje są długotrwałe i nie kończą się na jednym spotkaniu, to przedstawiaj, co będzie się działo lub co przekażesz na następnym. Zawsze rób to, co obiecujesz. To będzie budowało zaufanie do Ciebie, bo będziesz wiarygodny. Przykład: Jeżeli obiecujesz na pierwszym spotkaniu, że na drugim przedstawisz raport wyników sprzedaży, to ten raport pokazujesz na następnym spotkaniu.

6.  Dawaj, ale i bierz.

Kiedy rezygnujesz lub ustępujesz w ramach negocjacji, zawsze upewnij się, że otrzymasz coś w zamian. W przeciwnym razie uzależniasz drugą stronę, aby prosiła o więcej, jednocześnie zmniejszając swoją pozycję i wartość. Utrzymanie równowagi zapewni, że obie strony są równe.

Negocjacje — strategia.

Strategie negocjacji można podzielić na dwa główne rodzaje:

• Pozycyjne: Szukamy rozwiązań w ustępstwach, poprzez „lepszą” argumentację i kontrargumentację.
• Partnerskie: Szukamy wspólnych rozwiązań, które satysfakcjonują obie strony, poprzez spełnienie potrzeb.

Strategia — negocjacje pozycyjne.

Pierwszą strategią jest strategia pozycyjna, która głównie polega na jak najlepszym argumentowaniu. Strategia ta ma budować naszą przewagę nad oponentem. Jednakże jak jej nazwa wskazuje, może doprowadzić do sytuacji, gdy obie strony „okopią” się argumentami i będą tkwić na swoich pozycjach. Same negocjacje nie będą wtedy prowadziły do żadnego rezultatu. Jest to niestety często spotykana strategia negocjacyjna.

Dla mnie ta strategia przypomina targ, na którym każda ze stron przedstawia swoje argumenty, stanowiska, wnioski i przekonuje drugą stronę do swoich racji. Niestety strategia ta bez połączenia jej z drugą, powoduje często dojście do impasu lub do kompromisu, ale takiego, który okazuje się przegraną dla obu stron.

Technika rozmów polega na znajdywanie argumentów za swoim stanowiskiem i kontrargumentów do stanowiska partnera. Nie schodzi się do obszaru „potrzeb”. Rozwiązanie polega na znalezienie kompromisu, w którym obydwie strony mogą dojść do porozumienia, choć częściej: jedna ze stron, bądź obie mogą być niezadowolone z transakcji.

W przypadku stosowania strategii pozycyjnej istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia konfliktu lub stosowanie manipulacji przez partnerów.

Strategia — negocjacje partnerskie.

Ważniejsza jest druga strategia. Często zapominana, gdy trwają negocjacje. Nazywana strategią partnerską lub problemową. Skupia się ona poszukiwania rozwiązania, które spełnia potrzeby obu stron. Dopełnienie potrzeb polega na odszukaniu korzyści, jakie obie strony otrzymają po spełnieniu swoich stanowisk. Oraz na przezwyciężeniu obaw stron przed zgodą na stanowisko drugiej strony.

Strategia partnerska pozwala na głębsze zrozumienie obu stron. Wchodzi w obszar prawdziwych potrzeb i daje możliwość osiągania rozwiązań win-win, pozostawiając obie strony jako wygrane.

Technika rozmów polega na zejściu „poniżej” stanowisk do obszaru potrzeb obydwu partnerów. Jak to zrobić? Używaj pytań takich jak: Dlaczego masz takie stanowisko? Co stoi za nim? Jakie są Twoje prawdziwe potrzeby w tej sytuacji?

Rozwiązanie to poszukiwanie odpowiedzi na pytania o rozwiązanie, w obszarze wspólnych potrzeb.

Przykładowe pytanie: „Co możemy zrobić, aby Pan mógł …… (uzyskać swoją potrzebę), a jednocześnie ja ……. (swoją)?”

Negocjacje — style.

Innym podejściem do podziału rodzajów negocjacji, jest matryca styli negocjacji Lewickiego i Hiama. Obaj Panowie uznali, że im mamy wyższą zależność w relacjach pomiędzy stronami, tym większe będą pomiędzy nimi możliwe ustępstwa. Drugim aspektem opisanym przez Lewickiego i Hiama, jest zależność negocjacji od ważności jej rezultatu. Im wyższy jest ten czynnik, tym negocjacje będą bardziej zdążały w kierunku rywalizacji.

Na matrycy stylów negocjacji odnajdziemy pięć kluczowych: unikanie, akomodacja, rywalizacja, współpraca oraz kompromis. W zależności od znaczenia relacji oraz ważności rezultatów możemy posługiwać się matrycą w celu dobierania odpowiedniego stylu negocjacji. Należy jednak pamiętać, że jest to jedynie teoretyczny i ogólny opis stylów negocjacji. To, w jaki sposób będziemy negocjować, zależy od samej sytuacji, celu negocjacji i drugiej strony. Natomiast łatwo rozpoznać, że styl współpracy jest mocno zbieżny z omawianą wcześniej strategią partnerską. Warto połączyć ten styl ze strategią negocjacji i w ten sposób zwiększyć szanse na osiągnięcie prawdziwych wyników typu win-win.

Negocjacje w stylu rywalizacji (niska ważność relacji, ale wysoka wyniku)

Ten styl negocjacyjny matrycy Lewickiego i Hiama koncentruje się na wyniku typu wygrana-przegrana. Zazwyczaj strony w tego typu negocjacjach skupiają się, aby zrealizować zamierzony cel. W trakcie osiągania zamierzonego celu, strony nie biorą pod uwagę interesu strony przeciwnej. Natomiast zawsze brana jest pod uwagę siła negocjatorów.

W większości przypadków rywalizacyjny styl negocjacyjny występuje w konkurencyjnych branżach z pojedynczymi transakcjami. Typowym przykładem takiej branży jest rynek nieruchomości. Na tego typu rynku budynki i domy są sprzedawane jednorazowo, a budowanie relacji nie ma prawie żadnej wartości. Celem sytuacji zakupowej jest jak najszybsze przeprowadzenie sprzedaży, w której kupujący dąży do zapłacenia najniższej możliwej ceny, podczas gdy sprzedający dąży do uzyskania najwyższej ceny.

Negocjacje w stylu współpracy (wysoka ważność relacji i wysoka wyniku)

Współpracujący styl negocjacyjny jest przeciwieństwem rywalizacyjnego stylu negocjacyjnego. Wynik w tym stylu koncentruje się na negocjacjach typu win-win. Dlatego metoda współpracy przywiązuje dużą wagę do interesu obu stron, a podstawowym celem jest utrzymanie i poprawa relacji. Ponieważ związek jest istotny, współzależności można zidentyfikować wielokrotnie.

Budowanie zaufania jest podstawowym celem stylu negocjacji współpracującej, ponieważ przyczynia się do budowania relacji i budowania reputacji. W miarę upływu czasu strony ufają, że zostanie zawarte pewne porozumienia. Jednocześnie strony używające współpracującego stylu negocjacyjnego aktywnie poszukują, jakie rozwiązania pozytywnie wpłyną na stronę przeciwnika lub współpracownika.

Centralnym elementem współpracującego stylu negocjacyjnego jest otwarty i uczciwy metoda komunikacji. Celem tego stylu jest znalezienie wzajemnego zainteresowania poprzez proponowanie kreatywnych rozwiązań. Myślą przewodnią jest to, że strony mogą osiągnąć wyższe wyniki.

Negocjacje w stylu kompromisu (średnia ważność relacji i wyniku)

Kompromis to styl negocjacyjny, który koncentruje się na daniu i brania. Kompromis jest często rozważany, gdy dwie strony nie mogą dojść do porozumienia. W takim przypadku jedna strona rezygnuje z czegoś, aby zadowolić drugą stronę. Zwykle, jeśli jedna ze stron z czegoś rezygnuje, druga również to robi. Dlatego kompromis to styl negocjacyjny stosowany, gdy negocjatorzy nie mogą w pełni współpracować, ale nadal chcą osiągnąć swoje cele i utrzymać relację.

Stąd kompromis dotyczy integracji pozostałych czterech stylów negocjacyjnych matrycy negocjacyjnej Lewickiego i Hiama. Z reguły strona, która zawiera pierwszy kompromis, traci najwięcej, ponieważ umożliwia drugiej stronie uzyskanie pewnego stopnia wglądu w cele drugiej strony. Jednak, aby skutecznie osiągać kompromisy, negocjatorzy muszą zachować elastyczność, aby zapobiec rozwiązaniu bez porozumienia.

Negocjacje w stylu unikania (niska ważność relacji i wyniku)

Unikający styl negocjacyjny w matrycy negocjacyjnej Lewickiego i Hiama skupia się na wyniku przegranej. Negocjatorzy preferujący unikający styl negocjacji zwykle nie lubią konfliktów. Przeciwników najlepiej unikać, gdy koszt negocjacji jest wyższy niż wynik negocjacji.

Jednak w niektórych przypadkach ludzie raczej unikają negocjacji z powodu związanego z nimi stresu, który może wystąpić. Stres może być spowodowany ekspresją emocji przeciwnika. Przykładami emocji, które mogą powodować stres, są gniew lub zdenerwowanie. Tego typu uczucia są wyzwalaczami dla przeciwnika, aby uniknąć negocjacji.

Inną kwestią, którą należy wziąć pod uwagę przed przyjęciem unikającego stylu negocjacyjnego, jest znaczenie relacji i wyników negocjacji. W przypadku, gdy oba nie są ważne, najlepszą opcją może być uniknięcie negocjacji.

Negocjacje w stylu akomodacji (wysoka ważność relacji i niska wyniku)

Ten styl negocjacyjny matrycy negocjacyjnej Lewickiego i Hiama dotyczy podejścia „przegrywasz, wygrywasz”. Osoby preferujące akomodacyjny styl negocjacyjny przywiązują dużą wagę do utrzymywania relacji. Są one skłonne do odpuszczania swoich potrzeb, w celu zapewnienia korzyści drugiej stronie. Ludzie o akomodacyjnym stylu negocjacyjnym często mają przyjazny charakter i w ich naturze leży pomaganie innym.

Z tego powodu osoby o takim stylu negocjacyjnym, są cenione, gdy negocjacje wymagane w sytuacji kryzysowej, w której firma musi odbudować swoją reputację. Akomodacyjny styl jest często używany do inwestowania w przyszłość. Strona może chcieć ponieść bieżącą stratę, ponieważ akceptacja tej straty może pomóc w osiągnięciu znacznego wzrostu w przyszłości. Ponadto podejście akomodacyjne może być korzystne dla odroczenia długoterminowych negocjacji. W ten sposób strona, która dostosowała się do negocjacji, tworzy czas na pozyskanie kluczowych zasobów, które można wykorzystać jako strategiczny ruch w następnych negocjacjach.

Negocjacje i ich style — wnioski.

Podsumowując matrycę styli negocjacji, nie można w niej wymienić złego lub najlepszego stylu. To, co powinieneś wynieść z tablicy pięciu stylów negocjacji, to fakt, że możesz się posługiwać każdym z nich. Ważne są warunki, w jakich negocjujesz, z kim, z jakiego powodu i w jakim celu. Użycie każdego z nich jest tak samo dobre, jak innych. Aby być mistrzem negocjacji, dobrze, abyś nauczył się zauważać, kiedy powinieneś zmienić style z jednego na drugi. Obserwować toczący się proces dochodzenia do rezultatu negocjacji.

Uwaga na techniki manipulacji w negocjacjach.

Jako osoba, która bierze udział w negocjacjach, musisz wiedzieć, że istnieją techniki negocjacji stosowane głównie podczas negocjacji pozycyjnych. Niestety techniki te są oparte o techniki manipulacji w negocjacjach. W negocjacjach partnerskich partnerzy nie manipulują. I dlatego właśnie zawsze warto, jest wejść w obszar negocjacji partnerskich.

Poniższe techniki negocjacji (manipulacji) przedstawiam ci, abyś potrafił je rozpoznać u partnerów swoich negocjacji.

UWAGA! Gdy widzisz, że druga strona stosuje jedną z poniższych technik — nic z tym nie rób — nie dawaj się podejść, nie stosuj żadnych metod w odpowiedzi. Najlepiej zastosuj strategię negocjacji partnerskich.

W negocjacjach biznesowych nie warto stosować manipulacji, z co najmniej dwóch powodów:

• Możemy kogoś zmanipulować tylko jeden raz. Jeśli strona się zorientuje, że była zmanipulowana, potem już możemy nie mieć okazji nawet rozmawiać.
• Może okazać się, że nasz partner zna taktyki manipulacji i narazimy się wówczas na „pośmiewisko”, w którego efekcie tracimy wiarygodność.

Manipulacje oparte na kłamstwach, półprawdach, oszustwach.

Manipulacje wykorzystujące emocje w tym wprowadzenie partnera w stan emocji negatywnych oraz zakłopotania.

Techniki te mają na celu użycie emocji partnera na swoją korzyść. Mogą to być emocje pozytywne, powodujące wytworzenie pozytywnego obrazu odnośnie do naszego przeciwnika. Lub wręcz przeciwnie, metody te mają na celu wprowadzenie partnera w stan emocji negatywnych oraz zakłopotania mają na celu „wprowadzenie” w stan emocji negatywnych, które wpływają na zmniejszenie pozycji siły w negocjacjach. Partnerzy godzą się wówczas na ustępstwa.

JAK ZMNIEJSZYĆ NEGATYWNE EMOCJE W NEGOCJACJACH?

• Pozwól drugiej stronie na ekspresje emocji.
• Używaj komunikatu emocji ja lub my zamiast komunikatu oceniającego TY, lub WY, Wasz, Wasza,
• Podkreślaj stan emocji partnera poprzez pytania: „Widzę, że nasza oferta rozdrażniła Was, tak?”
• Okazuj poczucie humoru i jeśli to możliwe bądź mniej oficjalny.
• Dowartościuj partnera, podziękuj mu, lub pochwal go.

Metoda: Wkradanie się w łaski (Ingracjacja)

Działanie mające na celu zdobycie sympatii i przychylności. Polega na manipulowaniu innymi poprzez zwiększenie własnej atrakcyjności. Dobrej atmosferze rozmowy, pochwał itp. Chętniej zaufamy osobie ładnej, dobrze ubranej, elegancko się wysławiającej niż brzydkiej, niegrzecznej i byle jak ubranej.

Wyróżniamy następujące rodzaje tej techniki:

• Podnoszenie wartości partnera – Polega na chwaleniu, komplementowaniu oraz dowartościowaniu partnera.
• Podobieństwo – metoda, która polega na dostosowaniu się do partnera strojem, zachowaniem, sposobem mówienia. Lubimy ludzi bardziej podobnych do siebie pod każdym względem. Jeżeli często zgadzamy się z naszym partnerem to „wkradamy się w jego łaski“. Łatwiej mu wówczas przyjąć inne nasze sugestie.
• Sympatia – Oczywiste jest, że ludziom uśmiechniętym, sympatycznym ulegamy chętniej. Jeżeli chcemy zrobić na kimś wrażenie, staramy się zachować odpowiednio do sytuacji. Łatwiej ulegamy wpływom i częściej spełniamy prośby tych, których lubimy. Sympatię, przyjaźń i więzy rodzinne wykorzystują np. systemy sprzedaży bezpo­średniej.
• Pokazanie zrozumienia – technika mająca na celu „wkradnięcie się w łaski partnera” poprzez pokazanie, że się go rozumie (nawet jeśli się z nim nie zgadzam). Spełniamy jedną z najważniejszych potrzeb ludzkich: bycia zrozumianym. Poprzez częste parafrazy: myśli i emocje partnera, nastawiamy go do tego, aby on też nas zrozumiał i szedł na ustępstwa.

Metoda: Wzajemności.

Technika ta stanowi bardzo skuteczne narzędzie wywierania wpływu na innych. Chętnie odwzajemnimy się drugiej stronie za „coś“ co uzyskaliśmy od niej wcześniej.

Dlatego tak ważne jest polityka ustępstw w negocjacjach. Pójście na ustępstwa z naszej strony skłania do ustępstw z drugiej strony.

Metoda: Współczucia („Wilk w owczej skórze”)

Niektórzy doświadczeni negocjatorzy, sprawiają wrażenie nieporadnych, gubią się w połowie wypowiedzi, z rozbrajającą szczerością przyznają, że nie mają doświadczenia w tak poważnych rozmowach. Skutek? Twardy do tej pory przeciwnik zamienia się w doradcę, zaczyna pomagać „ofermie”, traci czujność i wpada w pułapkę.

Negocjator na zewnątrz jest głupią owcą, a w środku wilkiem. W ten sposób kontroluje propozycje dawane przez partnera w negocjacjach. W dobrej wierze i pozytywnych emocjach współczucia i chęci pomocy partner przedstawia różne rozwiązania, a manipulator wybiera te, które dla niego są dobre.

Metoda: Negatywnych ocen stanowisk partnera i kontrargumentów.

Bardzo często nie jest to taktyka manipulacji. Natychmiastowa negacja stanowiska, jako pierwsza przychodzi do głowy niedoświadczonym negocjatorom. Jednak, negocjatorzy, którzy widzą brak asertywności w naszej postawie, mogą pozwolić sobie na świadome stosowanie tej techniki. Może taka sytuacja doprowadzić do zerwania negocjacji.

Przeciwdziałanie: Wejście w obszar negocjacji partnerskich.

Metoda: Wskazania negatywnych konsekwencji.

Technika polegająca na pokazaniu drugiej stronie konsekwencji braku porozumienia lub pokazanie, jakie konsekwencje negatywne będzie miało przyjęcie danego porozumienia dla obydwu stron.

Czasem pokazanie tego naszemu partnerowi nie jest manipulacją, a jedynie uświadomieniem sobie negatywnych konsekwencji.

Technika ta ma swój odłam pod nazwą – Technika „Byle nie stracić” i wykorzystywana jest w pytaniach naprowadzających i sugerujących rozwiązania. Ludzi bardziej motywuje to, co mogą stracić, niż to, co mogą zyskać.

Rada: przekonuj swojego rozmówcę, co może stracić lub co go ominie.

Metoda: „Zły – Dobry”.

Technika ta może mieć 3 warianty. W pierwszych dwóch wariantach potrzeba jest dwóch osób, umówionych, który jeden gra dobrego, drugi złego. Zły atakuje, dobry (po wyjściu złego) zmiękcza atak. Często technika pokazywana w trakcie przesłuchiwań. Wówczas strona idzie na duże ustępstwa. Trzeci wariant zakłada udział jednej osoby, która najpierw jest zła a po pewnym czasie dobra.

Negocjacje – techniki manipulacji na emocjach związane z wykorzystaniem czasu.

Metoda: Przedłużanie negocjacji.

Rozmowy są celowo przedłużane w sytuacji, gdy partnerowi zależy na najszybszym zakończeniu (naleganie na pełne tłumaczenie tekstów, żądanie zmiany miejsca prowadzenia negocjacji, odwoływanie spotkań szczegółowe analizowanie drobiazgów).

Metoda: Odwlekanie decyzji.

Celowo też unikamy podjęcia decyzji aż do momentu, w którym prawdopodobnie nastąpi korzystna zmiana układu sił.

Metoda: Presji czasowej.

Technika terminów ostatecznych lub nieprzekraczalnych. Określanie przez jedną ze stron ostatecznego czasu zakończenia rozmów ze względu na „ważny” powód. Technika ta omówiona została w technikach kłamstw, ponieważ (na ogół) jest to kłamstwo. Ma na celu zmuszenie drugiej strony do wcześniejszych ustępstw.

Metoda: Spóźnienie.

Celowe opóźnianie rozpoczynania negocjacji – druga strona czeka nieokreślony czas (minuty, godziny, dni, miesiące) na rozpoczęcie negocjacji. Spóźnianie się może być umyślną taktyką. Wykorzystywany jest tu mechanizm, że na największe ustępstwa partner idzie pod koniec negocjacji. Czekając na kogoś pół godziny – już negocjujemy (pół godziny). Technika ta nazywa się czasem „skruszeć przez spóźnienie”. Przykład: Czekający student na profesora w dniu egzaminu, kruszeje na tyle, że jest już mu w efekcie wszystko jedno, czy zda, czy nie. W sądzie sędziowie żartują między sobą, że oskarżeni kruszeją przed salą rozpraw, czekając godzinę albo dwie. Oskarżonym – jest im już wszystko jedno. I zgadzają się na propozycje sędziego, czy zarzuty.

Metoda: Nieodpowiednia pora negocjacji.

Technika związana jest z aktywnością dobową ludzi. Niektórzy pracują lepiej wieczorem, tzw. ”nocne marki”. Niektórzy są tzw. skowronkami, którzy lepiej się czują i pracują rano. Wybranie takiej pory dnia, która jest nieodpowiednia dla partnera, jest manipulacją.

Metoda: Nieodpowiednie miejsce negocjacji.

Technika polegająca na niekomfortowych warunkach prowadzenia negocjacji. Niewygodne, niższe krzesło, „słońce w oczy”, nieprzyjemny zapach, małe duszne pomieszczenie. Przeciwdziałanie: nic sobie z tego nie rób lub poproś o zmianę miejsca negocjacji.

Metoda: Częste przerwy.

Mówi się potocznie, że ten, kto decyduje o przerwach, ten wygrywa i ma przewagę nad partnerem. Przerwy w negocjacjach są bardzo potrzebne. Trzeba wiedzieć, kiedy i w jakich okolicznościach je stosować. Przede wszystkim należy je robić w obszarze rozmów partnerskich.

Jeśli przerwy robimy w obszarze rozmów pozycyjnych, doprowadzamy do sytuacji, w których partnerzy chętnie w trakcie przerwy wyciągają kontrargumenty, często połączone z manipulacją.

W trakcie negocjacji biznesowych warto jest, robić przerwy, nawet kilkudniowe w obszarze negocjacji partnerskich. Wykorzystujemy tu tzw. regułę częstych kontaktów. Im częściej będziemy kontaktować się z 2 osobą, tym bardziej dana osoba będzie nas … znać, a w efekcie lubić i nam ufać. Dlatego też np. kupiec, który często się kontaktuje z niedoszłym dostawcą, w efekcie na 3 czy 4 spotkaniu dobija interes. Dostawca może podjąć taką decyzję, ponieważ, kupiec nie jest już obcym człowiekiem. Jest znajomym. Spotykaj się ze swoimi partnerami jak najczęściej. Lubimy i ufamy temu, co znamy. Powiedzenie „znany i lubiany” jest potwierdzeniem tej teorii. Rzeczywiście: „lubię go, ufam mu, bo go znam” – nie znam go, więc nie ufam mu, bo nie mam szans, aby go lepiej poznać i polubić.

Negocjacje — potrzebne umiejętności.

1. Przed przystąpieniem do jakichkolwiek negocjacji warto przeanalizować konkretne umiejętności, jakie powinniśmy nabyć (bądź rozwinąć). Sprawny negocjator powinien:
   • w sposób kompleksowy i rzetelny zdobywać oraz wykorzystywać pewne niezbędne informacje – dotyczące zarówno konkretnej sytuacji, jak i planowanego celu oraz osób, z którymi będą prowadzone rozmowy.
   • Konieczne jest także ustalenie priorytetów, tego, co chcemy osiągnąć w wyniku negocjacji.
   • Dopiero posiadając stosowną „bazę” wiedzy, można rozpocząć budowanie strategii. Na podstawie główne cele można też sformułować konkretne oferty (najlepiej w liczbie kilku alternatyw),
   • zaplanować, których technik argumentacji i perswazji będziemy używać,
   • stworzyć obraz siebie jako negocjatora.
2. Warto uzmysłowić sobie, iż w procesie negocjowania istotne są nie tylko fakty, ale też sposób ich przekazania.
   • Nasz wizerunek musi prezentować się w sposób wiarygodny, jednocześnie jednak powinien być dopasowany do konkretnej sytuacji.
   • Analiza sytuacji powinna być prowadzona na bieżąco – zarówno na podstawie informacje przekazywane werbalnie, jak i gesty czynione przez drugą stronę. Dobry negocjator musi nauczyć się słuchać, ale też obserwować.
   • Dopiero wtedy będzie mógł korzystać z technik negocjacyjnych (które każdorazowo powinny być dopasowane do konkretnej osoby).
3. Posiadając już pewną wiedzę na temat swoich możliwości, warto zapoznać się z podstawowymi stylami prowadzenia negocjacji. Mogą one opierać się na różnych kompetencjach. I tak – jeśli naszą mocną stroną jest rzeczowość oraz umiejętności argumentacji warto zdecydować się na styl polegający na dążeniu do dominacji. Jeżeli jednak za główny atut podalibyśmy elastyczność oraz umiejętność wczucia się w drugą stronę – wtedy lepiej skorzystać ze stylu dopasowania.
4. Kolejnym krokiem jest zapoznanie z podstawowymi technikami dotyczącymi manipulacji w negocjacjach — omawiałem je w poprzednim rozdziale. Ważne, abyś ćwiczył jak je rozpoznawać i jeżeli to potrzebne przeciwdziałać.
5. Aby skutecznie poprawić swoje zdolności negocjacyjne, warto jak najczęściej ćwiczyć. Rozpocznijmy od tego, że negocjacje mogą dotyczyć niemal każdej sfery życia, nie ograniczają się do transakcji handlowych. Rządzące nimi prawa są bardzo uniwersalne – przede wszystkim należy unikać ataków personalnych, skupić się na analizie problemów, poszukiwaniu konsensusu.

Negocjacje — Kompetencje miękkie

Umiejętności miękkie, które warto rozwijać i ćwiczyć w ramach rozwoju siebie jako negocjatora, to:

(tam, gdzie to już opisywałem, podałem linki do artykułów)

• Odporność na stres, opanowanie,
• Zdolności interpersonalne i otwartość,
• Łatwość w nawiązywaniu rozmowy i kontaktu,
• Samodzielność, pewność siebie
• Szybkość reagowania,
• Elastyczność,
• Empatia, życzliwość i asertywność,
• Krytyczne myślenie,
• Zarządzanie przebiegiem rozmowy.

Negocjacje — Kompetencje twarde

Wśród umiejętności twardych chciałbym wymienić kilka. Kompetencje twarde są o tyle łatwiejsze, o ile można je zmierzyć i dzięki temu możesz szybciej dostrzec, które chciałbyś rozwijać. Są to:

• Pozyskiwania i przetwarzania informacji,
• Kompleksowe analizowania sytuacji negocjacyjnej, w której znajduje się negocjator.
• Precyzyjne formułowania celów i ustalania priorytetów,
• Dobierania i określania strategii negocjacyjnej na podstawie posiadane informacji,
• Formułowania ofert, argumentacji, doboru odpowiednich technik negocjacyjnych,
• Rozwiązywania konfliktów i problemów,
• Umiejętność tworzenia prezentacji i prezentowania,
• Umiejętności wykorzystywania perswazji,
• Dobieranie zewnętrznego wizerunku do sytuacji.

Choć wymienione przeze mnie kompetencje nie wyczerpują zagadnienia miękkich i twardych umiejętności negocjatora, z całą pewnością pomogą ci znaleźć obszary do rozwoju.

Pamiętaj, że negocjacje są przede wszystkim sztuką prowadzenia rozmowy i osiągania założonych celów. Towarzyszą nam one nie tylko w pracy, ale też w życiu codziennym. Niemal cały czas negocjujemy. Dlatego Twój rozwój jako negocjatora na pewno pomoże ci na każdym etapie Twojego bycia liderem!

The post Negocjacje poznane na wylot pomogą ci w byciu liderem. first appeared on kuznia leaderow.

I właśnie wtedy wszystko zaskoczyło mi w głowie. Bo gdy znasz siebie i wiesz, jaki jesteś oraz jaki chcesz być, wtedy z łatwością przychodzi Ci autentyczność. Twoi ludzie będą to czuli i będziesz dla nich najlepszym liderem. Wszystko to ładnie brzmi, ale jak pomóc samemu sobie i stworzyć swoją wizję bycia liderem? O tym czytaj dalej w artykule.

Kim jesteś jako lider?

Kiedy jesteś już przywódcą, możesz łatwo wpaść w codzienne obowiązki, bez czasu na refleksję. I mimo tego, że zapewne już wiesz jak być liderem. Każdego dnia będziesz rozwiązywał problemy, konflikty, uczył i zarządzał swoimi ludźmi. W natłoku tych obowiązków możesz nie czuć i nie widzieć czy realizujesz swoje liderstwo w sposób, w jaki chciałeś je wykonywać na początku.

Jeśli będziesz przewodził z dnia na dzień, bez rozpoznania kim jesteś i co jest dla Ciebie ważne jako lidera, możesz reagować na problemy bez refleksji. Prowadzić to będzie do tego, że pracując, skupisz się na celach, które wyznaczają Ci inni ludzie. Natomiast nad tymi, które mają znaczenie dla Ciebie, nie będziesz się w ogóle koncentrował. Nie poświęcając czasu na identyfikację tego, kim jesteś jako lider oraz jakie sprawy mają dla Ciebie największe znaczenie, będziesz jedynie reagował na zdarzenia. A nie odpowiadał na nie w sposób przemyślany.

Czego potrzebujesz?

Aby zacząć rozwój swojej roli jako lider, powinieneś, w pierwszym rzędzie zastanowić się kim jesteś i jaki masz pomysł (wizję) na to, jakim przywódcą chcesz być. Odpowiedź na to pytanie da Ci większą przejrzystość w pokonywaniu codziennych trudności i wykonywaniu zwykłych obowiązków. Sprecyzowana wizja Twojego rozwoju jak o lidera ułatwi Ci również budowanie zaufanie pośród Twoich podwładnych.

Pomyśl również o kimś, kto Cię inspiruje do bycia liderem. Ktoś na kim możesz się wzorować. Dla mnie kimś takim jest mój trener z czasów młodości. Właśnie dzięki jego naukom, już wtedy rozumiałem potrzebę współpracy w zespole i traktowania każdego z szacunkiem, niezależnie od jego umiejętności. To dzięki nie mu do dzisiaj rozumiem, że lider (wtedy jako kapitan drużyny) powinienem przede wszystkim dbać o innych i świecić przykładem.

W czym to może pomóc?

Twoja osobista wizja przywództwa będzie Ci pomagać, tak jak kompas na morzu pomaga żeglarzom. Dzięki niej o wiele łatwiej podejmiesz trudne etycznie decyzje i sprawdzisz samego siebie w roli lidera. Posiadając odpowiedzi na pytania „Jakie są moje wartości?” lub „Na jakie zachowania się godzę?”, łatwiej podejmiesz decyzje zgodne z Twoją etyką. Najważniejszym argumentem za posiadaniem wizji własne rozwoju jako lider, jest to, że możesz kierować swoimi działaniami w kierunku wybranym przez Ciebie, a nie przez innych.

Zdefiniuj misję, wizję swojego przywództwa oraz wartości, którymi chcesz się kierować. Pomogą Ci one w skutecznym dążeniu do celów zgodnych z Twoim własnym rozwojem i jednocześnie będą wspomagać współpracę z innymi dzięki przejrzystości Twoich dążeń.

Myśl o misji, wizji oraz swoich wartościach, jako odpowiedziach na pytania „Dlaczego?”, „Co?” i „Jak?” dotyczących Ciebie jako lidera. Odpowiedzi te wspólnie wspomogą Cię w Twoim rozwoju.

Gdy żyjesz swoimi zasadami przywództwa i są one widoczne dla innych, to wtedy zaszczepiasz wiarę w swoje umiejętności. Twoi ludzie wiedzą, czego mogą się od Ciebie spodziewać. Jednocześnie rozumieją, czego od nich oczekujesz. Twoje słowa i czyny nadają ton i kierunek Twojemu zespołowi. W ten sposób tworzysz pozytywne i produktywne środowisko do pracy.

Wyartykułuj swoją misję lidera.

Wiele organizacji posiada jasno sprecyzowany cel istnienia lub misję działania. To właśnie one określają, dlaczego dana firma robi biznes i po co istnieje. Sformułowania te pozwalają kierować podejmowaniem strategicznych decyzji przez właścicieli i pracowników oraz odróżniać jedną firmę od innej.

Z tych samych powodów, Ty również powinieneś jako lider posiadać swoją misję. Gdy zastanowisz się na tym, co Cię napędza i dlaczego, będziesz lepiej rozumiał swoją unikalność. Będziesz rozumiał również jakie wartości dostarczasz swojemu zespołowi, swojej organizacji i całemu światu. Posiadanie wyraźnego poczucia celu pozwoli Ci działać z pasją w osiąganiu celów.

Kroki pomocne w definiowaniu swojej misji bycia liderem:

1. Zbierz małą grupę zaufanych osób, które pomogą Ci, gdy będziesz pracował nad swoją misją. Ciężko jest dostrzec przejrzysty obraz samego siebie, bez pomocy zaufanych kolegów lub przyjaciół, którzy dostarczą Ci informacji zwrotnej. Proś ich o uwagi dotyczącej swoich celów, misji i tego, co sam zbierzesz i opiszesz.
2. Zastanów się nad znaczącymi wydarzeniami w Twoim życiu. Co uwielbiałeś robić w dzieciństwie i młodości? Jakie trudne zdarzenia kształtowały Cię w przeszłości? Co Cię napędza i daje Ci energię do dalszej pracy? Jaka wspólna myśl łączy wszystkie Twoje dotychczasowe doświadczenia?
3. Stwórz jasne i zrozumiałe określenie swojej misji. Pisz swoimi słowami. Upewnij się, że oddają one to, kim jesteś i dodają Ci energii. Spróbuj z jedną z poniższych metod:
   • Misją mojego liderstwa jest…. Rozwiń sentencję w taki sposób, aby była krótka, treściwa i budząca natchnienie jednocześnie. Na przykład Krzysztof, lider programistów, który spędza czas poza pracą, pomagając tworzyć oprogramowanie Open Source, może określić swoją misję jako „koduję, aby świat był lepszy”.
   • Wartość, którą dajesz + dla kogo + oczekiwany rezultat. Na przykład: „Wykorzystując wrodzoną ciekawość i doskonale dopracowane umiejętności techniczne, wspieram naukowców w tworzeniu leków na rzadkie choroby”.
4. Zidentyfikuj jak żyć i pracować, aby spełniać cele swojej misji. W ciągu każdego dnia pracy upewniaj się, że większość Twoich zadań pomaga Ci w osiąganiu celów Twojej misji lub w jakiś sposób je realizuje.
5. Cyklicznie sprawdzaj swoją misję, aby utrzymać ją aktualną i powiązaną z Twoimi nowymi doświadczeniami i przeżyciami.

Przykład

Ewa była zafascynowana archeologią jako dziecko i spędzała wiele popołudni na czytaniu książek o starożytnych cywilizacjach. Na studiach studiowała rachunkowość, głównie dlatego, że chciała znaleźć stabilną, dobrze płatną pracę. Badając swój cel, zdała sobie sprawę, że wspólnym motywem pomiędzy jej dziecięcymi zainteresowaniami a zajęciami zawodowymi jest pasja do patrzenia na artefakty z przeszłości — zarówno w postaci starożytnych reliktów, jak i liczb przychodów i wydatków — w celu wyjaśnienia teraźniejszości. Ewa pisze o swoim celu tak: Dzięki mojej intensywnej ciekawości i dbałości o szczegóły odkrywam istotne fakty, które pozwalają innym podejmować świadome decyzje. Poszukując nowych możliwości zawodowych, nieustannie odwołuje się do swojego celu, aby upewnić się, że te stanowiska są zgodne z jej życiową misją.

Skup się na swojej wizji bycia liderem.

Oprócz poznania i wyartykułowania swojej misji bardzo ważne jest, abyś zastanowił się nad osobistą wizją tego, jakim liderem chcesz być. Pod wizją rozumiem obraz Ciebie jako lidera na przestrzeni czasu. To Twoja osobista projekcja tego, jaki będziesz jako lider za na przykład 3 lub 5 lat. Wizja ta musi być osiągalna, to znaczy nie chodzi o to, abyś stworzył obraz z nierealnymi do spełnienia marzeniami, ale zobrazował siebie w konkretnej przyszłości i realnej do osiągnięcia sytuacji.

Tak skonstruowana wizja, pozwoli Ci na rozumienie kierunku swojego rozwoju i pomoże Ci się skupić na akcjach, które doprowadzą Cię do celu. Pamiętaj, aby Twoja wizja uwzględniała Twoje osobiste przekonania wyrażone we wcześniej opisanej misji.

Kluczowe elementy Twojej wizji bycia liderem to:

1. Orientacja na przyszłość. Powinieneś skupić się na przyszłości, ale wystarczająco bliskiej, aby wyobrazić sobie niezbędne akcje potrzebne, aby ją osiągnąć. Z mojego doświadczenia najlepiej jak wybierzesz okres od 3 do 5 lat.
2. Fascynująca historia. Powinna ona przemawiać do Twojej głowy i do Twojego serca. Musi jednocześnie porwać Twoje uczucia i przekonać rozsądek.
3. Żywy obraz. Stwórz obraz Ciebie jako lidera, w prosty do wyobrażenia sobie i zapamiętania sposób.
4. Osiągalny długofalowy cel. Elementem Twojej wizji powinien być angażujący i wymagający, ale jednocześnie osiągalny dla Ciebie cel. Najlepiej, gdy możesz go osiągnąć poprzez wytrwałość i wsparcie innych.

Upewnij się, że Twoja wizja opisuje to, czego pragniesz, a nie to, czego nie chcesz. Na przykład wyobraź sobie siebie i swój zespół jako dostarczający cały produkt w postaci pomagającej klientowi osiągnąć jego cele, zamiast coś nie dokończa potrzebnego dla klienta.

Kolejne kroki, aby opisać swoją wizję liderstwa:

1. Pomyśl o swojej przyszłości. Poszukaj odpowiedzi na pytania:
   • Czego potrzebuje ode mnie moja organizacja? Mój zespół? Moi koledzy?
   • Jeżeli mój zespół mógłby coś osiągnąć w ciągu następnych kilku lat, to co chciałbym, aby osiągnęli?
   • Po zakończeniu mojej kariery, co chciałbym, aby moi pracownicy o mnie myśleli, mówili i pamiętali?
   • Pod koniec mojego życia, czego nie chciałbym żałować, a czego nie zrobiłem, widziałem lub osiągnąłem?
2. Skomponuj szkic swojej wizji — Jakim chcesz być liderem i co chcesz osiągnąć w ciągu najbliższych 3-5 lat. Napisz swoją wizję w pierwszej osobie, a zdarzenia opisuj w taki sposób, jakby się już wydarzyły.
3. Udostępnij krótką, 1-minutową wersję misji z innymi. Wypowiedzenie na głos swojej wizji powinien wywołać poczucie ekscytacji i potencjału, zaangażować Cię i słuchaczy.
4. Przejrzyj i popraw szkic swojej wizji tak, aby był jednocześnie autentyczny i inspirujący—tak dla Ciebie i innych.
5. Rozpocznij kroki w celu realizacji swojej wizji. Czy potrzebujesz rozwinąć jakieś konkretne umiejętności? Zbudować nowy biznes, który możesz przedstawić przełożonym?

Przykład

Maria Elena, kierownik pielęgniarki w szpitalu pediatrycznym, tak przedstawia swoją wizję:

Mijają trzy lata w przyszłość, a mój zespół świętuje czwarty z rzędu kwartał spadku liczby zakażeń szpitalnych. Członkowie nadal regularnie spotykają się, aby przeglądać wyniki naszych eksperymentów i ulepszać burzę mózgów. Każdego miesiąca inny członek personelu uczestniczy w spotkaniu grupy zadaniowej obejmującej całą jednostkę, poświęcając mój czas na skupienie się na innych priorytetach i dając im możliwości budowania widoczności i umiejętności prezentacji. Czuję się spełniony zarówno w odniesieniu do korzyści, jakie osiągnęliśmy jako zespół, jak i rozwoju zawodowego pracowników. Kierownictwo szpitala również to zauważa, dając naszemu zespołowi szczególne uznanie podczas corocznego spotkania.

Wypisz swoje wartości jako lider.

Twoje podstawowe wartości to zasady i standardy zachowania, których starasz się przestrzegać, realizując swoje cele. Wartości związane z pracą mogą obejmować szacunek dla innych, uczciwość, osiągnięcia, niezależność i zaangażowanie w naukę.

Definiując swoje wartości, pamiętaj, że:

1. Powinny to być wytyczne, które sam wybierzesz, a nie uniwersalne zasady.
2. Powinny być stałe w czasie.
3. Mają pomagać Ci w wyznaczaniu kierunku, ale nie ograniczać Twoich działań.
4. Muszą być aktywne, a nie statyczne.
5. Pomagają Ci zbliżyć się do tego, jak chcesz żyć.
6. Uwalniają Cię od porównywania się z innymi.

Skorzystaj ze swoich podstawowych wartości, aby ocenić, czy Twoje działania przybliżają Cię do lidera, którym chcesz być, czy też Cię od tego oddalają. Im więcej będziesz postępować w sposób zgodny z Twoimi wartościami, tym bardziej będziesz autentyczny jako jednostka i jako lider.

Jako proste ćwiczenie spróbuj wybrać 6 do 8 wartości, które są dla Ciebie bardzo ważne jako lidera. Dodatkowo możesz wypisać wartości, które liczą się dla Ciebie w życiu.

Wymienienie Twoich wartości powinno Ci pomóc:

• Umocnić Twoje umiejętnoci przywódcze
• Zmniejszyć stress
• Zwiększyć Twoją siłę woli
• Zwiększyć Twoją otwartość na różne opinie i propozycje
• Zredukować defensywność

Kiedy rozpoznasz, na czym Ci zależy, możesz odpuścić rzeczy, które nie są dla Ciebie ważne.

Przykład

Jacek, szef zespołu księgowych, wyczuwa zbliżającą się zmianę. Za każdym razem, gdy wchodzi do pokoju, w którym gromadzą się starsi dyrektorzy, rozmowa ustaje. Bojąc się o swoją przyszłością w firmie, na spotkaniu planującym wygłasza negatywne komentarze. Po spotkaniu Jacek zdaje sobie sprawę, że nie przestrzega swoich wartości uczciwości i otwartości. Umawia się na spotkanie ze swoim szefem, aby zapytać, czy musi zacząć dopracowywać swój życiorys, aby szukać nowej pracy — i dowiaduje się, że daleko mu do zwolnienia, ale jego szef rozważa awans.

Zanim zaczniesz, oceń swoje obecne umiejętności.

Zanim zdefiniujesz plan działania, oceń swoją zdolność do konsekwentnego stosowania każdej umiejętności. Jeśli nie masz pewności co do swoich ocen, rozważ poproszenie współpracowników lub menedżera o przedstawienie swoich spostrzeżeń dotyczących twoich obecnych umiejętności.

Podsumowanie

W ramach podsumowania możesz posłużyć się poniższą tabelą, aby móc wykonać poszczególne elementy potrzebne do zbudowania własnej misji, wizji i wartości.

Cały pakiet trzech elementów zebrane wspólnie pozwolą Ci wznieść swoje przywództwo jak najwyżej. Trzy elementy to nie tylko myślenie w określony sposób, to nie tylko Twoje talenty. One połączą Twoje przywództwo w całość i pozwolą Ci być autentycznym. Początkowo możesz czuć się nieswojo, ale jeżeli w każdym momencie będziesz szczerze i otwarcie pokazywał innym, kim jesteś i do czego dążysz. Jakie są Twoje wartości i jak jesteś z nimi zgodny w swoich działaniach. Pozwoli Ci to na zbudowanie zaufania do Ciebie jako lidera i byciu nim prawdziwym, autentycznym. Czego życzę Ci z całego serca!

The post Lider musi posiadać te trzy podstawy. first appeared on kuznia leaderow.

W moim zawodowym życiu miałem chwile zwątpienia i brak chęci do dalszego działania. Czasami były tylko krótkie chwile, sekundowe zwątpienia. A czasami były to długie tygodnie otępiającego zrezygnowania. Potrafiłem jednak wyjść z tego marazmu i wrócić do swoich celów, przeć dalej i wychodzić ze zwątpienia.

Jeżeli kiedykolwiek czułeś, że brak Ci siły? Że tutaj w tym momencie nie chcesz dążyć do osiągnięcia celów. Lub odczuwałeś, że chcesz zaczerpnąć skądś jakiejś energii, aby iść dalej, to ten artykuł jest dla Ciebie.

Twoja motywacja do bycia liderem

Aby zostać efektywnym liderem i pociągnąć swoich ludzi za sobą, musisz nie tylko być przygotowanym jak najlepiej w każdym aspekcie zarządzania, ale musisz mieć to wewnętrzne poczucie, że naprawdę chcesz być liderem. Poniższy prosty test pomoże Ci określić, jak bardzo jesteś zmotywowany do tego, aby być przywódcą. Natomiast, jeżeli nie chcesz wypełniać testu, przejdź do dalszej części artykułu.

[qsm quiz=1]

Podstawy motywacji

Opowiadając o motywacji, zacznę od podstawowego podziału. Wyróżnia się dwa rodzaje motywacji:

• Wewnętrzna motywacja — Mówimy o niej, gdy nasze wewnętrzne czynniki wspomagają nas i popychają, aby osiągnąć cele. Większość aktywności związanych z naszym hobby czy wolnym czasem opiera się o wewnętrzną motywację. Wykonujemy je, ponieważ cieszymy się z nich, a nie dlatego że musimy je wykonać.
• Zewnętrzna motywacja — Ten rodzaj motywacji przychodzi od zewnętrznych czynników, które są zależne lub kontrolowane przez inne osoby. Przykładami takiego zewnętrznego wpływu są pensja, nagroda lub pochwała. W obecnych czasach praktycznie wszyscy wykonujemy pracę opartą w jakimś zakresie na tych zewnętrznych czynnikach.

Motywacja w pracy

Większość z nasz wykonuje pracę, która wymaga obu rodzajów motywacji. Nawet jeżeli wykonujemy pracę, która nas uskrzydla i jest motywująca wewnętrznie, to zapewne nie wykonywalibyśmy jej, gdybyśmy mieli nie otrzymywać za nią zapłaty! Sama radość z wykonywania pracy jest dla motywatorem wewnętrznym, natomiast pensja jest motywacją zewnętrzną.

Mam to szczęście, że wykonuję pracę, która sama z siebie sprawia mi olbrzymią satysfakcję i z chęcią ją wykonuję. Mimo tego są takie działania, których nie lubię wykonywać. Ty też możesz je odnaleźć w swojej pracy, na przykład dokumentowanie swoich działań, trudne rozmowy z pracownikami, wypełnianie raportów wydajności itp. Mimo tego, iż mogą to być nielubiane przez nas czynności, musimy je wykonywać. I właśnie wtedy przychodzi nam z pomocą motywacja.

Pierwszym krokiem do samo motywacji jest poznanie i zrozumienie swoich własnych potrzeb, tak abyś wiedział, co jest dla Ciebie cenne i satysfakcjonujące. Po drugie zmieniając swoją własną perspektywę lub środowisko, będziesz mógł odnaleźć wewnętrzną i zewnętrzną motywację do wykonywania niepożądanych zadań. Ważne jest, abyś nie polegał na innych czynnikach, ale sam siebie nagradzaj w taki sposób, aby wykonanie zadanie dawało Ci więcej zadowolenia.

Podpowiedź: Jeżeli chcesz lepiej poznać i zrozumieć własne potrzeby spróbuj zajrzeć do dwóch znanych teorii „Hierarchia potrzeb Maslowa” (tekst w języku angielskim) oraz „Teoria ERG Alderfera” (tekst w języku angielskim).

Strategie samo motywacji

Tak jak wymienia się dwie kategorie motywacji, tak samo można mówić o dwóch głównych strategiach samo motywacji:

1. Spowodować, aby zadanie było dla Ciebie wewnętrznie bardziej satysfakcjonujące i interesujące.
2. Dostarczyć swoich własnych zewnętrznych nagród za wykonanie zadania.

Dzięki używaniu kombinacji obu wymienionych strategii Twoja samo motywacja ma szanse wzrosnąć najbardziej. Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest znalezienie i zastosowanie zewnętrznej i wewnętrznej motywacji równocześnie, aby ukończyć niechciane zadania. Poniżej znajdziesz kilka taktyk, które możesz z powodzeniem zastosować, aby zwiększyć samo motywację.

Taktyki zwiększania samo motywacji

1. Zmień własne nastawienie do niechcianych zadań.

Reorganizacja i posprzątanie własnego biurka może Ci się wydawać niepotrzebne i mało motywujące. Jednakże bycie postrzeganym jako osoba kompetentna i zorganizowana, może być dla Ciebie wewnętrzną motywacją. Zmieniając swoje myślenie w ten sposób, możesz połączyć wykonania zadania ze spełnieniem swoich potrzeb.

2. Odnajdź, dlaczego wykonujesz to zadanie.

Czasami możesz myśleć, że Twoje zadania są bezsensowne i bezcelowe, więc w sumie, po co się nimi zajmować? Wspaniałą metodą zwiększenia własnej motywacji, jest wypunktowanie i najlepiej wypisanie pozytywnych efektów zakończenia danego zadania. Na przykład personel sprzątający w szpitalach, wykonujący żmudną pracę czyszczenia i mycia, ale którego obowiązki chronią innych przed zarazkami i chorobami.

3. Ustal swoje cele.

Poprzez zastanowienie się i ustalenie swoich celów, szczególnie tych życiowych, będziesz dokładnie wiedział, co chcesz osiągnąć, a Twoja motywacja wzrośnie. Taktyka ta ułatwia patrzenie z większej perspektywy na wykonywane codziennie, szczególnie niechcianych zadania i uświadamianie sobie ich wpływu na osiąganie Twoich celów. Pozwala to na odnalezienie odpowiedzi na pytanie „co zadanie pozwoli Ci osiągnąć” i w efekcie pomaga w ich dokańczaniu.

4. Podziel swoje zadania na mniejsze.

Ta taktyka jest mi szczególnie bliska, ponieważ pracując w roli kierownika projektów, wiem, że zabieranie się za jedno duże zadanie może być zbyt onieśmielające i przerażające. Cytując klasyczną anegdotę z projektów: „Jak należy zabrać się do zjedzenia słonia?” – odpowiedzią jest: „po kawałku!”. Dlatego właśnie dzielenie dużych zadań na mniejsze, będzie zwiększać Twoją motywację do ich ukończenia, bo te podzielone kawałki będą dla Ciebie bardziej realne do szybkiego ukończenia. Jednocześnie będziesz widzieć szybciej pozytywny efekt dowiezienia rezultatów!

5. Zbuduj świadomość odpowiedzialności za zadanie.

Przekaż swoim kolegom z zespołu lub swojemu przełożonemu informacje, że wykonujesz dane zadania i chcesz je ukończyć. Wiedz o tym, że powiedziałeś komuś innemu o swojej chęci zakończenia zadania, zmotywuje Cię, ponieważ stworzyłeś własne zobowiązanie przed innymi.

6. Ćwicz zarządzanie sobą w czasie.

Ucz się i ćwicz jak odzyskać kontrolę na swoim czasem, poprzez używanie plenerów i harmonogramów zadań, aby jeszcze lepiej wykonywać swoje zadania. Ja na co dzień używam planowania metodą Bullet Journal oraz długofalowego definiowania celów. Ta taktyka w połączeniu z dwoma poprzednimi o dzieleniu zadań na mniejsze i ustalaniu celów daje bardzo dobre efekty.

7. Zrób teraz — nie odkładaj na później.

Odkładanie na później, czyli prokrastynacja, w połączeniu ze zmniejszoną motywacją, może powodować co raz to większe zaległości w zadaniach. Może to doprowadzić do coraz mniejszej motywacji i kolejnych opóźnieniach. Uniknięcie takiego błędnego koła jest bardzo proste — nie odkładaj na później, szczególnie tych zdań, których nie lubisz wykonywać. Po prostu je zrób.

8. Wynagrodź samego siebie.

Umów się sam ze sobą, że za wykonanie całego zadania. Dla przykładu nagrodą może być specjalnie robiona kawa kupiona w ulubionej kawiarni za ukończenie małego, ale niechcianego zadania. Lub też za większe osiągnięcie wysłanie samego siebie na masaż albo kupienie sobie wyczekiwanej książki. Pamiętaj, aby dobrać nagrodę w zależności od Twoich preferencji i wielkości zadania. Z mojej praktyki to, co pomaga to zapisywanie tak umówionych nagród zaraz obok swoich celi i listy zadań.

9. Uświadom sobie konsekwencje nieukończenia zadania.

Gdy czujesz, że nic z powyższych taktyk na Ciebie nie działa, to zastosuj metodę straszenia konsekwencjami. Wyobraź sobie, jakie mogą Cię spotkać konsekwencje, gdy nie ukończysz zadania i Twój szef będzie wyciągał z tego konsekwencje.

10. Podziel się zadaniem z kimś innym.

Możesz spróbować znaleźć druga osobę, której Twoje niechciane zadanie, nie będzie sprawiać problemu a sama może w zamian oddać Ci zadanie, którego Ty podejmiesz chętniej. Wykorzystaj fakt, że macie różne potrzeby, zainteresowania i talenty, aby wspólną wymianą i współpracą zwiększyć efektywność pracy.

11. Otocz się pozytywnymi myślami i ludźmi.

Ta taktyka sprawdziła się w moim życiu wiele razy. Gdy byłem już naprawdę przytłoczony wszystkimi moimi obowiązkami, to właśnie nakierowanie samego siebie na pozytywne myślenie. Oraz rozmowa i bycie z ludźmi nastawionymi pozytywnie do życia i otoczenia, „ładowało” moją samo motywację. Pamiętaj Twoi przyjaciele i pozytywnie nastawieni koledzy, w razie „awarii” Twojej motywacji, mogę Ci pomóc. Czasami wystarczy ich obecność i uśmiech na twarzy.

12. Stwórz własną listę osiągnięć.

Użyj listy własnych osiągnięć, aby zapisywać wszystkie ukończone zadania i osiągnięte cele. Gdy będziesz czuł, że Twoja motywacja spada, sięgnij po swoją listę osiągnięć i przyjrzyj się, ile już zrobiłeś!! Dzięki tej liście możesz się zainspirować do sięgania dalej i osiągania następnych celów.

Podsumowanie

Motywacja jest bardzo złożonym zagadnieniem, a samo motywacja jest jeszcze bardziej skomplikowana. Gdy odnajdziesz swoje potrzeby i pragnienia, będziesz mógł patrzeć z większej perspektywy na żmudne i niechciane zadania.

Taktyki do zapamiętania:

1. Zmień własne nastawienie do niechcianych zadań.
2. Odnajdź, dlaczego wykonujesz to zadanie.
3. Ustal swoje cele.
4. Podziel swoje zadania na mniejsze.
5. Zbuduj świadomość odpowiedzialności za zadanie.
6. Ćwicz zarządzanie sobą w czasie.
7. Zrób teraz — nie odkładaj na później.
8. Wynagrodź samego siebie.
9. Uświadom sobie konsekwencje nieukończenia zadania.
10. Podziel się zadaniem z kimś innym.
11. Otocz się pozytywnymi myślami i ludźmi.
12. Stwórz własną listę osiągnięć.

Pamiętaj również, że używanie wielu taktyk naraz da Ci największe korzyści. Podsumowując, proponuję Ci wiele taktyk, ale nic nie stoi na przeszkodzie, abyś znalazł swoje. A najbardziej będę Ci wdzięczny, jeżeli się nimi podzielisz w komentarzach.

The post Motywacja dla lidera – 12 taktyk, które musisz znać. first appeared on kuznia leaderow.

Wiem, jak to jest, gdy jako lider jesteś sam na sam z takimi emocjami i uczuciami. I musisz działać, bo nie możesz jako przywódca tak po prostu nic nie robić. Często byłem zmuszony w takich sytuacjach przysłowiowo iść dalej i dusić w sobie emocje. One nie znikały bez śladu, pozostawiały we mnie uczucia, które wracały i wpływały na moje osądy, myślenie i zachowanie.

I właśnie dlatego zacząłem szukać rozwiązań. Metod radzenia sobie ze stresem, ale również takich technik lidera, które nie pozwolą na wzrost ciśnienia tak we mnie, jak i moich ludziach. Jeżeli chcesz je poznać, czytaj dalej.

#1 Techniki lidera — Aktywne słuchanie

Jedną z pierwszych umiejętności, którą moim zdaniem trzeba poznać i pogłębiać w roli przywódczej, jest aktywne słuchanie. Dlaczego właśnie słuchanie? A nie komunikowanie lub wręcz mówienie? W początkach mojej liderskiej roli wydawało mi się, iż prawidłowe komunikowanie czy też przekazywanie moich myśli do moich podwładnych jest najważniejszą umiejętnością. Otóż szybko okazało się, że nie jest!

„Natura dała nam dwoje oczu, dwoje uszu, ale tylko jeden język, po to, abyśmy więcej patrzyli i słuchali, niż mówili”

Sokrates

Gdy po raz kolejny musiałem wyjaśniać, co miałem na myśli, zrozumiałem, że druga osoba nie koniecznie musi rozumieć to, co mówię w identyczny sposób jak ja. I wtedy mnie olśniło. Przecież ja jako lider mam rozumieć swoich ludzi i pomagać im rozumieć siebie i swoje wypowiedzi. To jest moja główna praca — poprawianie i udrażnianie komunikacji. Jak to osiągnąć? – zapytasz. Otóż najlepszym sposobem, na jaki do tej pory natrafiłem, jest odwrócenie sytuacji i zastosowanie techniki aktywnego słuchania. To dzięki niej możesz lepiej rozumieć, co Twój rozmówca ma Ci do przekazania, a później wykorzystywać te same metody do potwierdzania swoich wypowiedzi. Uczyć swoich ludzi jak mają z Tobą postępować i rozmawiać — czyli uczyć ich w praktyce aktywnego słuchania

Techniki lidera rozwijające aktywne słuchanie.

1. Komunikacja niewerbalna a aktywne słuchanie.
   • Zainscenizuj z kimś rozmowę.
   • Poproś drugą stronę o to, aby w trakcie rozmowy: odwracała od Ciebie głowę, nie nawiązywała kontaktu wzrokowego i siedziała w pozycji, jakby chciała zaraz wstać i wyjść. W drugiej części rozmowy poproś, aby zachowywała się dokładnie na odwrót, tzn. nawiązywała kontakt wzrokowy, miała ciało i głowę zwróconą w Twoim kierunku oraz siedziała swobodnie, najlepiej oparta w pełni plecami, jakby zamierzała spędzić z Tobą cały dzień.
   • Ty w trakcie tej inscenizacji wybierz jakiś bliski Ci emocjonalnie temat i opowiadaj o nim, zapisując co jakiś czas swoje odczucia na kartce.
   • Dodatkowo możecie zamienić się rolami.
   • Na koniec porozmawiajcie o swoich odczuciach.
2. Chcesz słyszeć — czy mówić?
   1. Ponownie zainscenizuj rozmowę.
   2. Tym razem poproś drugą osobę, aby w trakcie rozmowy ciągle Ci przerywała, wtrącała swoje zdania, nie pozwalała Ci dokończyć Twoich wypowiedzi,
   3. Jak poprzednio zapisuj swoje odczucia.
   4. Możecie oczywiście zamienić się rolami.
   5. Na koniec porozmawiajcie o tym, jak się czuliście w trakcie rozmowy.
3. Czy wszystko słyszysz?
   1. Tym razem wybierz jakiekolwiek nagranie audio lub wideo na temat, w którym masz mocno odmienne zdanie niż osoba je prezentująca. Wypowiedź musi być dłuższa niż 20 minut i musi posiadać transkrypcję.
   2. Wysłuchaj tekstu w formie audio lub wideo bez zatrzymywania, próbując się skupić na tym, co słyszysz.
   3. Zanotuj to, co zapamiętałeś z faktów, argumentów i wypowiedzi, które obejrzałeś lub wysłuchałeś.
   4. Następnie sprawdź z transkrypcją, ile informacji udało się Tobie zanotować w stosunku do tego, co autor wypowiedzi rzeczywiście wypowiedział.

Pamiętaj, aktywne słuchanie, jest jedną z podstawowych umiejętności do dołączenia do Twoich technik liderów.

#2 Techniki Lidera — zwiększona uważność

Uważność, czyli świadoma obecność (z ang. Mindfulness), z tym pojęciem czy też techniką zetknąłem się, czytając o medytacjach. Bez zbędnej teorii, cała rzecz dała mi możliwość koncentrowania myślenia i reagowania na rzeczy istotne tu i teraz. Dodatkowo ćwiczenia związane z uważnością pomogły mi zmniejszyć lub wręcz zniwelować nadmierne roztrząsanie negatywnych zdarzeń, myśli, uczuć i w efekcie dały zmniejszenie niepokoju wewnętrznego. Uważam, że jest to jeden z ważniejszych elementów techniki dla liderów.

No tak, ale gdzie tutaj lider? Otóż właśnie ta technika może Ci pomóc w jeszcze lepszym skupianiu się na bieżącej chwili, szczególnie gdy rozmawiasz ze swoimi ludźmi o trudnych sprawach. Pomaga lepiej aktywnie słuchać.

Dodatkowo powoduje odprężanie Twojego mózgu od natłoku bieżących spraw i lepsze przygotowywanie na następne zadania. Ja praktykę tę nazywam minimedytacją, ponieważ większość ćwiczeń w tym zakresie nie wymaga ani dużo czasu, ani skomplikowanych przygotowań. A przynosi ona efekty zbliżone do pełnej medytacji.

Proste ćwiczenia zwiększające uważności.

1. Świadome oddychanie
   1. Możesz to ćwiczenie wykonywać na siedząco, leżąco czy też stojąco — ciekawym przykład jest wykonywanie w komunikacji publicznej!
   2. Początkującym doradzam zamknięcie oczu.
   3. Przez co najmniej 1 minutę oddychając swobodnie, skup się tylko na oddechu.
   4. Po każdym wdechu licz do 5 i wypuszczaj dopiero wtedy powietrze.
   5. Skupiaj się na tym, jak Twój oddech porusza Twoim ciałem.
   6. Staraj się myśleć tylko o oddychaniu, wręcz „smakuj” wdychane powietrze.
2. Jedzenie z pełnią uwagi
   1. To ćwiczenie wykonaj w trakcie dowolnego posiłku, ale najlepiej, kiedy nikt nie będzie Ci przeszkadzał lub będziesz jeść z osobą, która rozumie cel tego, co robisz.
   2. W trakcie tego ćwiczenia postaraj się, aby oprócz jedzenia nie mieć żadnych rozpraszaczy, telefon wyłączony, nic nie oglądaj ani nie słuchaj (brak radia, telewizji, komórki, książek, etc.).
   3. Rozpocznij jedzenie swojego posiłku i bierz każdy kęs tak, jakbyś nigdy nie jadł akurat tej potrawy. Staraj się delektować każdym kawałkiem i smakować go jak najdłużej. Rób przerwy pomiędzy kolejnymi kęsami.
   4. Skupiaj się tylko i wyłącznie na jedzeniu.
   5. Po skończonym posiłku dobrze, gdybyś zapisał swoje odczucia w trakcie jedzenia.

#3 Techniki Lidera — Relaksacja

Relaksacja w sytuacjach stresowych to coś, co pozwala przezwyciężać nawet najgorsze zdarzenia i rozmowy w ciągu dnia każdego lidera. Nie raz zdarzyło mi się dotrzeć do granicy mojej wytrzymałości psychicznej i miałem ochotę dosłownie wybuchnąć, zacząć krzyczeć i wyrzucać z siebie rozpalone emocje. Dzięki kilku prostym zabiegom stara się kontrolować te wybuchy.

Jedną z najczęściej używanych przeze mnie technik, jest praca z oddechem. Podobnie jak przy wypracowywaniu uważności, ćwiczenia te skupiają się na świadomym oddychaniu. W przeciwieństwie do poprzednich technik te mają na celu spowolnienie pracy serca, uspokojenie organizmu. I to zatrzymanie się na chwilę, daje skuteczną broń w walce z emocjami oraz stresem.

Proste ćwiczenia relaksacyjne

1. Trzy oddechy
   • Technikę tę stosuję, gdy jestem w trakcie jakieś trudniej rozmowy, zdarzenia i nie mogę sobie pozwolić na nic innego.
   • Ważne, abyś najpierw rozpoznał, kiedy poziom Twoich emocji podniósł się na tyle, że możesz stracić kontrolę nad swoim działaniem, w tym pomogą Ci ćwiczenia na samoświadomość,
   • Jeżeli już czujesz, że emocje sięgnęły granic, weź trzy głębokie powolne oddechy, wdychając powietrze przez nos, a wydychając przez usta.
   • Jeżeli to nie pomogło, poproś o przerwę w rozmowie, spotkaniu. Lepiej, gdy wrócisz do tematu, kiedy Twoje emocje opadną.
2. Głębokie oddechy
   • Zamknij oczy, skup myśli na oddechu — możesz je liczyć.
   • Weź głęboki oddech nosem, tak głęboki, aby Twój brzuch się podniósł — możesz sobie wyobrazić, jakbyś chciał napełnić balon znajdujący się w brzuchu.
   • Zatrzymaj wdech na 4-5 sekund.
   • Wypuść powoli powietrze ustami.
   • Powtórz te czynności 10 razy.
   • Takie oddychanie powinno pomóc Ci w uspokojeniu serca, spowolnienia pędzących myśli i emocji.
3. Wizualizacja pozytywnych emocji
   • To ćwiczenie wymaga, abyś nie miał w otoczeniu żadnych rozpraszaczy — możesz spróbować zastosować słuchawki i jakąś spokojną muzykę — dla mnie to w większości przypadków działa.
   • Zamknij oczy.
   • Wyobraź sobie miejsce, z którym kojarzą Ci się spokój, wyciszenie, relaks, odpoczynek itp. — może to być np. cicha łąka w lesie, gdzie słychać tylko śpiew ptaków.
   • Staraj się „poruszać” po tym miejscu i wyobrażać sobie, że Twoje emocje ulatują z Ciebie.
4. Naprzemienne napinanie i rozluźnianie mięśni
   • Zacznij jak wcześniej od kilku głębokich oddechów.
   • Następnie spróbuj napiąć po kolei mięśnie twarzy/szczeki, później szyi, braków, ramion i rąk, brzucha, pośladków, nóg i stóp.
   • A później w odwrotnej kolejności rozluźnij mięśnie od nóg po głowę, wyobrażając sobie jednocześnie, że wszelki stres i emocje ulatują z Ciebie wraz z rozluźnieniem.

Polecam wykonywać te ćwiczenia regularnie, niezależnie czy w danej chwili odczuwasz stres lub silne emocje, czy też nie. Będą one budowały w Tobie odporność na przyszłość i poczucie większej kontroli na własnym zachowaniem. Moim zdaniem są one niezbędne jako techniki liderów.

#4 Techniki Lideróa — Samoświadomość

Czy wiesz, kim jesteś? Jaki jesteś? Czego chcesz w życiu? Jak odczuwasz swoje emocje? Jakie myśli Tobą kierują? Co lubisz a co nie? Jeżeli znasz pełną odpowiedź na te z pozoru proste pytania, to świetnie, posiadasz dużą samoświadomość. Pamiętaj, aby być w pełni uczciwym wobec siebie, powinieneś skonfrontować swoje odpowiedzi, z tym, jak Twoje zachowanie, takie codzienne, jest odbierane przez innych. Taka konfrontacja może Cię zaskoczyć. Mnie zaskoczyła A stało się tak, ponieważ moje ego lub inaczej własne wyobrażenie o sobie, było subiektywne i bardzo, ale to bardzo optymistyczne. W badaniach psychologicznych mówi się o samoświadomości wewnętrznej — tak, to ta, którą sam budujesz, to Twoje wyobrażenie siebie. Oraz o samoświadomości zewnętrznej — to ta, którą buduje się na podstawie oceny siebie przez innych ludzi. Lider powinien dążyć do tego, aby mieć obie samoświadomości na jak najwyższym poziomie.

Po co mi to?

Zapytasz, po co masz zwiększać samoświadomość? Przecież jestem super! Moi ludzie uważają, że jestem super! Pamiętaj, że jako lider masz swoim zachowaniem motywować innych i przekonywać ich do wykonywania Twoich poleceń. Według badań liderzy, których wewnętrzna samoświadomość jest zgodna z tym, jak widzą ich podwładni, mają lepsze relacje z pracownikami i są ogólnie postrzegani jako bardziej skuteczni.

I dlatego tutaj kilka propozycji, abyś popracował nad swoją samoświadomością. Tak, aby zobaczyć, jak Twoje wyobrażenia o sobie sprawdzają się w rzeczywistości. W przeciwieństwie do poprzednich technik tutaj ważne jest, abyś wykonał ćwiczenia w podanej kolejności.

Ćwiczenia zwiększania samoświadomości

1. Lista własnego wizerunku

1. Spisz w postaci listy swoje wyobrażenia o sobie.
2. Uwzględnij takie kategorie lub odpowiedzi na pytania, jak:
   • Jakie są moje silne punkty? W czym jestem dobry?
   • Jakie są moje słabe strony? W czym nie jestem najlepszy?
   • Jak się komunikujesz z innymi?
   • Kiedy i jak Twoje emocje wpływają na Twoje myślenie? A jak na zachowanie?
   • Jakie są Twoje umiejętności, kompetencje? Co umiesz?
   • Jak i kiedy Twój sposób mówienia i zachowania wpływa na innych?
   • Twoje cele i kierunek rozwoju jako lidera.
   • Jak wpływa na Ciebie rytm dobowy?
   • Jaki jesteś fizycznie? Co buś chciał zmienić w tym zakresie?
3. Zapisz na liście swoje odpowiedzi w prostych zdaniach w pierwszej osobie, np.
   • Zawsze jestem punktualny,
   • Jestem rozumianą osobą,
   • Inni uważają mnie za dobrego pracownika.
4. Gdy masz już listę z poprzednich punktów, dla każdego sformułowania, które wypisałeś, dodaj pełnym zdaniem akcję, którą wykonujesz w danym zakresie lub opinię innych osób, która potwierdza Twoje sformułowanie. Zobacz przykłady:
   • Zamiast: Jestem zawsze punktualny, piszemy: Codziennie w ciągu ostatniego tygodnia przychodziłem do pracy punktualnie przed lub na 9 rano. Na każdym spotkaniu w pracy byłem zawsze przed czasem jego rozpoczęcia.
   • Pamiętaj bądź jak najbardziej uczciwy w tym, co piszesz!

2. Zbadaj co inni sądzą o Tobie.

1. Gdy masz już listę z wyobrażeniem siebie samego, wydobądź z niej swoje pytania lub tematy, na które pisałeś odpowiedzi.
2. Z listą pytań i tematów pójdź do osób, z którymi pracujesz, swoim pracownikami, szefami, kolegami z równoległych działów, etc. Zwróć uwagę, aby osoby te znały Cię z częstych interakcji — to nie może kolega, z którym pijesz kawę raz na tydzień
3. Poproś ich, aby napisali Ci odpowiedzi na Twoje pytania — co oni sądzą o Twoich zachowaniach, jakie mają odczucia, etc.
4. Najlepiej, jeżeli zebrane informacje będą jak najbardziej anonimowe, tak abyś nie korelował odpowiedzi z konkretnymi osobami. Możesz poprosić kogoś o ich zebranie lub wykonać anonimową ankietę przez Internet,
5. Po zebraniu w ten sposób informacji zwrotnej o sobie samym porównaj wyniki z tym, co sam zapisałeś wcześniej. Bardzo ważne zapisz jakie emocje i uczucia budzą w Tobie odpowiedzi. Jeżeli czujesz negatywne emocje, to znak, że Twoje wyobrażenie o sobie samym nie zgadza się z tym, jak jesteś postrzegany przez innych.

3. Zbuduj plan rozwoju siebie.

1. Gdy już wiesz, jak inni Cię oceniają i jak sam oceniasz siebie, spróbuj zbudować samodzielnie lub z pomocą mentorów w danym obszarze, plan rozwoju swoich umiejętności i wiedzy w danym obszarze,
2. I zacznij pracować nad zmianą.

Powyższe punkty, od 1 do 3, powtarzaj regularnie, najlepiej co kwartał lub pół roku, tak abyś miał cały czas informację zwrotną i mógł budować coraz większą samoświadomość.

I na zakończenie, pamiętaj, że coraz większe doświadczenie czy wyższa pozycja w pracy, lub też osiągnięcie dużej ilości wiedzy, powinny iść w parze z jeszcze mocniejszą pracą nad samoświadomością. Bo według badań, te czynniki — doświadczenie, wiedza i większa władza — mają one negatywny wpływ na naszą samoświadomość. Dlatego włącz, proszę pracę nad samoświadomością w swoją listę te techniki dla liderów.

Podsumowanie

Mam nadzieję, że te techniki lidera pomogą Ci w Twojej codzienności bycia liderem. Jeżeli masz jakiekolwiek przemyślenia lub uwagi, pozostaw swoje komentarze pod tym wpisem.

A jeżeli chcesz otrzymywać więcej informacji o podobnych zagadnieniach, zapisz się do mojego newslettera. Jednocześnie pobierz przydatne szablony do pracy ze swoimi umiejętnościami oraz mocnymi stronami swojego zespołu.

The post 4 Techniki Lidera, Które Rozwiną Twoje Skrzydła. first appeared on kuznia leaderow.